پس خوارج در جاى خود ماندند و پيوسته يكى از آنها نزد حضرت على عليه السلام مى‌آمد و ديگرى از پيش از حضرت مى‌رفت، پس يكى از آنها به حضرت در مسجد وارد شد و مردم دور آن بزرگوار جمع بودند، پس فرياد زد: «لا حكم الاّ للّه‌و لو كره المشركون» (حكم و فرمان از خداست هرچند مشركان نخواهند).

مردم به او نگاه كردند و متوجهش شدند، باز فرياد كرد حكم فقط از آنِ خداست اگر چه نگاه كنندگان نخواهند، پس حضرت امير سرشان را بلند كردند به طرف او و فرمودند: «لا حكم الاّ للّه‌و لو كره ابوالحسن» (حكم فقط براى خداست هرچند ابوالحسن نخواهد) و فرمودند ابوالحسن (حضرت على عليه السلام) از اين كه حكم فقط براى خدا باشد از آن كراهت ندارد و بعد فرمودند: من منتظر حكم خدا در ميان شما هستم، پس مردم عرض كردند اى امير مؤمنان، آيا ميل دارى اينها را نابود كنى‌؟ فرمودند:

اينها از بين نمى‌روند، اينها در صلب مردان و رحم زنان هستند تا روز قيامت.»[١]

باز ابن ابى الحديد از انس بن عياض مدنى نقل مى‌كند حضرت جعفر بن محمد الصّادق عليه السلام از پدرشان از جدّشان حديث كردند كه على عليه السلام روزى براى مردم در نماز جماعت امامت مى‌كردند و قرائت نماز را بلند مى‌خواندند، در اين هنگام ابوالكوّاء از پشت سر حضرت فرياد زد: (وَ لَقَدْ أُوحِيَ إِلَيْكَ وَ إِلَى اَلَّذِينَ مِنْ قَبْلِكَ لَئِنْ أَشْرَكْتَ لَيَحْبَطَنَّ عَمَلُكَ وَ لَتَكُونَنَّ مِنَ اَلْخاسِرِينَ‌)؛[٢]به تحقيق به تو و كسانى كه پيش از تو بودند، وحى شد: اگر شرك ورزى حتماً عملت نابود خواهد شد و بى گمان از زيانكاران خواهى بود. حضرت در جواب سكوت كردند و وقتى ابن الكوّاء ساكت شد حضرت قرائت خود را تمام نمودند و وقتى شروع به قرائت كردند ابن الكوّاء مجدّداً آيۀ فوق را با صداى بلند خواند، باز حضرت امير ساكت ماندند و پيوسته اين كار ادامه داشت تا اين كه حضرت در جواب اين آيه را تلاوت فرمودند:

(فَاصْبِرْ إِنَّ وَعْدَ اَللّهِ حَقٌّ وَ لا يَسْتَخِفَّنَّكَ اَلَّذِينَ لا يُوقِنُونَ‌)؛[٣]پس صبر كن كه وعدۀ خدا حق

[١]. شرح نهج البلاغه، ج ٢، صص ٣١٠ و ٣١١.

[٢]. زمر (٣٩)، ٦٥.

[٣]. روم (٣٠)، آيۀ ٦٠.