شرح و تفسیر چهل خطبه نهج البلاغة - ایزدی، عباس - الصفحة ٣٦ - يارى حضرت على عليه السلام

«و عيبة علمه» (آنان ظرف علم حضرت محمّد صلى الله عليه و آله و سلم هستند)

كه آن را هميشه زنده نگه مى‌دارند و از تحريف و كهنگى حفظ مى‌نمايند.

«و موئل حِكَمِه» (و مرجع حكمت‌هاى آن بزرگوارند).

حِكَم جمع حكمت است يعنى كلام موافق حق و بدون نقص و عيب كه مراد از آن يا احكام شرعى و الهى است و يا سخنان حكيمانه كه براى رفع خصومات و نزاع‌ها راهگشا و فاصل حق و باطل است.

«و كُهوفُ كُتُبه» (ائمۀ طاهرين عليهم السلام پناهگاه كتاب‌هاى پيامبر صلى الله عليه و آله و سلم هستند)

منظور از كتاب‌ها، قرآن مجيد و سنّت و مقررات و قوانين الهى است و احتمال دارد كتابهاى آسمانى باشد كه ائمه عليهم السلام فرموده‌اند ١٠٤ كتاب از طرف خداوند نازل شد كه همه‌اش پيش ما است.[١]

«و جبال دينه بهم اقام انحناء ظهره» (اهل بيت عصمت عليهم السلام كوههاى استوار دين رسول‌اللّه عليه السلام اند كه بواسطۀ آنان خداوند خميدگى پشت پيامبر را راست و مستقيم نمود).

كنايه از اينكه حضرت را تقويت نمودند و دين او را براى مردم تشريح و تبيين كردند.

يارى حضرت على عليه السلام

«و اَذهبَ ارتعاد فرائصه» «فرائص» يعنى فريصه، گوشت‌هاى بين شانه و پهلو را گويند كه در هنگام ترس و خوف به لرزه در مى‌آيد. كنايه از اينكه خداوند به واسطۀ

[١]. توحيد صدوق، ص ٢٨٥.