شرح و تفسیر چهل خطبه نهج البلاغة - ایزدی، عباس - الصفحة ٩٣ - نور ايمان و بصيرت
زيركتر نيست و لكن او مكر و حيله و فسق و فجور و معصيت مىكند و اگر مكر و حيله در اسلام ناپسند نبود، من زيركترين مردم در مكر و حيله بودم. معاويه در هر كارى شيطان و هواىِ نفس را در نظر مىگيرد و من نظرم به رضايت خداست).
نور ايمان و بصيرت
«وَ بَصَّرنيِكُم صِدقُ النّية» (و آن نيت پاك (صدق نيّت) مرا نسبت به مكر، نفاق و دوروئىِ) شما بينا كرده است).
«صدق نيت» اضافه صفت به موصوف است يعنى نيت درست و بدون غِلّ و غِش به دور از ناخالصى و حسد. نور ايمان از امتيازات مؤمن است و چه در دنيا و چه در آخرت با آن نور حركت مىكند. خداوند در قرآن مىفرمايد:
[١]. (يَوْمَ تَرَى اَلْمُؤْمِنِينَ وَ اَلْمُؤْمِناتِ يَسْعى نُورُهُمْ بَيْنَ أَيْدِيهِمْ وَ بِأَيْمانِهِمْ بُشْراكُمُ اَلْيَوْمَ جَنّاتٌ تَجْرِي مِنْ تَحْتِهَا اَلْأَنْهارُ خالِدِينَ فِيها ذلِكَ هُوَ اَلْفَوْزُ اَلْعَظِيمُ)؛١در آن روز زنان و مردان مؤمن را مىبينى كه نورشان پيشاپيششان و از جانب راستشان در شتاب است، به آنان مىگويند امروز شما را مژده باد به باغهايى كه نهرها از زير درختانِ آن روان است در آن جا، و مىدانند، و اين همان كاميابى بزرگ است.
[٢]. (يَوْمَ لا يُخْزِي اَللّهُ اَلنَّبِيَّ وَ اَلَّذِينَ آمَنُوا مَعَهُ نُورُهُمْ يَسْعى بَيْنَ أَيْدِيهِمْ وَ بِأَيْمانِهِمْ يَقُولُونَ رَبَّنا أَتْمِمْ لَنا نُورَنا وَ اِغْفِرْ لَنا إِنَّكَ عَلى كُلِّ شَيْءٍ قَدِيرٌ)؛٢در آن روز (قيامت) خداوند پيامبر و كسانى را كه به او ايمان آوردهاند خوار نمىگرداند نورشان از پيشاپيش آنان و سمت راستشان، با سرعت روان است.
مىگويند پروردگارا، نور ما را براى ما كامل گردان و بر ما ببخشاى كه تو بر هر چيز توانايى.
منظور از اين نور تجسمِ نورِ ايمان است چون در آن روز عقايد و اعمال انسانها تجسم مىيابد و ايمان كه نور هدايت است تجلّى مىكند و كفر كه تاريكى است به صورت ظلمتِ ظاهرى در مىآيد. از على بن ابراهيم روايت شده: «يُقَسَّمُ النُّور بَيْنَ
[١]. حديد (٥٧)، ١٢.
[٢]. تحريم (٦٦)، ٨.