شرح و تفسیر چهل خطبه نهج البلاغة - ایزدی، عباس - الصفحة ٣٧١ - درس سى و نهم خطب&#١٧٢٨ بيست و هشتم

پس از پى بردن به زشتى عمل به زودى توبه كنند، (قبل از رسيدن به مرگ)، پس خداوند توبۀ آنها را مى‌پذيرد.

آيا بين شما كسى نيست كه پيش از رسيدن روز بدبختى و تيره بختى براى خود عمل كند.

«اَلا وَ اِنَّكُم فى اَيّامِ اَمَلٍ مِنْ وَرائِه اَجَلٌ‌» (آگاه باشيد شما در روزگار آرزو هستيد و دنبال اين آرزو مرگ و اَجَل است) يعنى مرگ پشت سر شما كمين كرده است.

«فَمَنْ عَمِلَ فى اَيّامِ اَمَلِهِ قَبْلَ حُضورِ اَجَلِه فَقَدْ نَفَعَهُ عَمَلُه و لَم يَضرُرْهُ اَجَلُه وَ مَن قَصَّرَ فى ايام اَمَلهِ قبلَ حُضُورِ اَجَلِه فقد خَسِرَ عَمَلُهُ و ضَرّه اَجَلُه» (هر كسى اهل عمل است مرگ هر وقت او را فراگيرد در حال خوبى و سعادت از دنيا رفته است و آرزوها او را از عمل غافل نمى‌كند و كسى كه در ايام آرزوها (در دنيا) قبل از فرارسيدن مرگش كوتاهى كند و عمل ننمايد، كارش سود ندهد و مرگش به او ضرر مى‌رساند. كسى كه بدون آمادگى و تهيۀ توشۀ آخرت و داشتن اعمال خير در آغوش مرگ قرار مى‌گيرد، مرگ براى او زيانبار و اوّل گرفتارى اوست).

«اَلا فَاعْمَلُوا فِى الرَّغْبَةِ كَما تَعْمَلون فِى الرَّهْبَة» (آگاه باشيد به هنگام آسايش و خوشى چنان به كار خدايى بپردازيد كه در روزگاران بيم وحشت مى‌پردازيد).

در اين جمله فعل «فاعملوا» و «تعملون» بصورت لازم و بدون مفعول استعمال شده است.

حضرت مى‌خواهد بفرمايد اينطور نباشد كه گاه و بيگاه سراغ خدا برويد چه در حال خوشى و چه در حال سختى و نياز، اهل عمل و توجه به خدا باشيد. حضرت