حضرت مى‌فرمايد چون قصد فرزند، خيرخواهى و ارشاد پدر بوده است، گناهى بر او نيست و رحمت خداوند شامل حال او مى‌شود ولى عذاب الهى وقتى نازل شد خوب و بد با هم از بين مى‌روند و آتش كه گرفت، خشك و تر مى‌سوزد.

اين حديث مضمون اين آيۀ شريفه است كه مى‌فرمايد: (وَ اِتَّقُوا فِتْنَةً لا تُصِيبَنَّ اَلَّذِينَ ظَلَمُوا مِنْكُمْ خَاصَّةً وَ اِعْلَمُوا أَنَّ اَللّهَ شَدِيدُ اَلْعِقابِ‌)؛[٢]اى كسانى كه ايمان آورده‌ايد، از فتنه‌اى كه تنها به ستمكاران شما نمى‌رسد، بترسيد و بدانيد كه خداوند سخت كيفر است.

٢. جابر از امام باقر عليه السلام روايت مى‌كند: «اوحى اللّه الى شعيب النّبى عليه السلام» خداوند به شعيب پيامبر وحى فرمود: «انّى معذِّبٌ من قومك مأة الفٍ‌» من از قوم تو صد هزار نفر را عذاب مى‌كنم، «اربعين الفاً من شرارهم» چهل هزار نفر از بدان آنها «و ستّين الفاً من خيارهم» و شصت هزار نفر از خوبان آنها. «فقال: يا ربِّ هؤلاءِ الاشرار، فما بال الاخيار؟» اى پروردگار من اينها بدان هستند - و عذاب آنها جا دارد - امّا خوبان چرا؟ «فاوحى اللّه اليه» خداوند عزوجل به حضرت شعيب عليه السلام وحى فرمود: «واهَنوا اهل المعاصى و لم يغضبوا لغضبى» براى اينكه با اهل معصيت سازش كردند و بخاطر غضب من با آنها غضب نكردند.[٣]

خداوند مى‌فرمايد: (فَلَوْ لا كانَ مِنَ اَلْقُرُونِ مِنْ قَبْلِكُمْ أُولُوا بَقِيَّةٍ يَنْهَوْنَ عَنِ اَلْفَسادِ فِي اَلْأَرْضِ إِلاّ قَلِيلاً مِمَّنْ أَنْجَيْنا مِنْهُمْ وَ اِتَّبَعَ اَلَّذِينَ ظَلَمُوا ما أُتْرِفُوا فِيهِ وَ كانُوا مُجْرِمِينَ‌)؛[٤]پس چرا از نسل‌هاى پيشين، از بين شما خردمندانى [دانشمندانى] نبودند كه مردم را از فساد در زمين باز دارند جز اندكى از كسانى كه از ميان آنان نجاتشان داديم و كسانى كه ستم كردند به دنبال ناز و نعمتى كه در آن بودند

[١]. وسايل الشيعه، ج ١١، ص ٥٠٣، تحريم المجالسة لاهل المعاصى و اهل البدع.

[٢]. انفال (٨)، ٢٥.

[٣]. وسايل، ج ١١، ص ٤١٦، باب وجوب الغضب، حديث ١.

[٤]. هود (١١)، ١١٦.