وَ تَخَاذَلْتُمْ‌، حَتَّى شُنَّتْ عَلَيْكُمُ الْغَارَاتُ‌، وَ مُلِكَتْ عَلَيْكُمُ الْأَوْطَانُ‌. وَ هَذَا أَخُو غَامِدٍ وَ قَدْ وَرَدَتْ خَيْلُهُ الْأَنْبَارَ، وَ قَدْ قَتَلَ حَسَّانَ بْنَ حَسَّانَ الْبَكْرِيَّ‌، وَ أَزَالَ خَيْلَكُمْ عَنْ مَسَالِحِهَا، وَ لَقَدْ بَلَغَنِي أَنَّ الرَّجُلَ مِنْهُمْ كَانَ يَدْخُلُ‌، عَلَى الْمَرْأَةِ الْمُسْلِمَةِ وَ الْأُخْرَى الْمُعَاهِدَةِ‌، فَيَنْتَزِعُ حِجْلَهَا وَ قُلْبَهَا وَ قَلَائِدَهَا وَ رُعُثَهَا، مَا تَمْتَنِعُ مِنْهُ إِلَّا بِالِاسْتِرْجَاعِ وَ الِاسْتِرْحَامِ‌، ثُمَّ انْصَرَفُوا وَافِرِينَ‌، مَا نَالَ رَجُلًا مِنْهُمْ كَلْمٌ‌، وَ لَا أُرِيقَ لَهُمْ دَمٌ‌، فَلَوْ أَنَّ امْرَأً مُسْلِماً مَاتَ مِنْ بَعْدِ هَذَا أَسَفاً، مَا كَانَ بِهِ مَلُوماً، بَلْ كَانَ بِهِ عِنْدِي جَدِيراً من شبان و روزان، آشكارا و نهان، شما را به رزم اين مردم تيره روان خواندم و گفتم: با آنان بستيزيد؛ پيش از آن كه بر شما حمله برند و بگريزيد. به خدا سوگند، با مردمى در آستانۀ خانه‌شان نكوشيدند، جز كه جامۀ خوارى بر آنان پوشيدند امّا هيچ يك از شما خود را براى جهاد آماده نساخت و از خوارمايگى، هر كس كار را به گردن ديگرى انداخت تا آن كه از هر سو بر شما تاخت آوردند و شهرها را يكى پس از ديگرى از دستتان برو كردند. اكنون سربازانِ اين مرد غامدى به شهر انبار در آمده و حسّان، پسر حسّان بكرى را كُشته و مرزبانان را از جايگاه‌هاى خويش رانده‌اند. شنيده‌ام مهاجم به خانه‌هاى مسلمانان و كسانى كه در پناه اسلام در آمده گردن بند و دست بند و گوشواره و خلخال از گردن و دست و پاى زنان به درمى كرده است؛ حالى كه آن ستم‌ديدگان در برابر آن متجاوزان، جز زارى و رحمت خواستن سِلاحى نداشته‌اند. سپس غارتگران، پشتوراه‌ها از مال مسلمانان بسته؛ نه كُشته‌اى بر جاى نهاده و نه خسته، به شهر خود بازگشته‌اند. اگر از اين پس مرد مسلمانى از غم چنين حادثه بميرد، چه جاى ملامت است كه در ديدۀ من شايستۀ چنين كرامت است.

فَيَا عَجَباً! عَجَباً - وَ اللَّهِ - يُمِيتُ الْقَلْبَ وَ يَجْلِبُ الْهَمَّ‌، اجْتَِماعِ هَؤُلَاءِ الْقَوْمِ عَلَى بَاطِلِهِمْ‌، وَ تَفَرُّقِكُمْ عَنْ حَقِّكُمْ‌! فَقُبْحاً لَكُمْ وَ تَرَحاً، حِينَ صِرْتُمْ غَرَضاً يُرْمَى: يُغَارُ عَلَيْكُمْ وَ لَا تُغِيرُونَ‌، وَ تُغْزَوْنَ وَ لَا تَغْزُونَ وَ يُعْصَى اللَّهُ وَ تَرْضَوْنَ‌! فَإِذَا أَمَرْتُكُمْ بِالسَّيْرِ إِلَيْهِمْ فِي أَيَّامِ الْحَرِّ قُلْتُمْ‌: هَذِهِ حَمَارَّةُ الْقَيْظِ، أَمْهِلْنَا يُسَبِّخْ عَنَّا الْحَرُّ، وَ إِذَا أَمَرْتُكُمْ‌