شرح و تفسیر چهل خطبه نهج البلاغة - ایزدی، عباس - الصفحة ٤٢٠ - فتنه و خروج بر امام

خلاف اماميّه (شيعه) كه معتقدند، آنها كافر بودند).

در جواب ايشان ابتدا روايتى را نقل مى‌كنيم.

فتنه و خروج بر امام

مرحوم شيخ حرّ عاملى روايت مى‌كند: (پيامبر اكرم صلى الله عليه و آله و سلم به حضرت على عليه السلام فرمود:

يا على خداوند بعد از من بر مؤمنان جهاد در فتنه را واجب فرمود، همانطور كه جهادِ با مشركان را بر آنان واجب نمود. حضرت عرض مى‌كند: يا رسول اللّه فتنه‌اى كه خداوند در آن جهاد را بر ما واجب فرمود چيست‌؟ فرمودند: فتنۀ قومى كه شهادت به وحدانيت خداوند و رسالت پيامبر مى‌دهند در حالى كه مخالف سنّت من هستند و در دين من عيب و ايراد و سرزنش وارد مى‌كنند، عرض كردم يا رسول اللّه پس بر چه اساسى با آنها بجنگيم در حاليكه شهادت به وحدانيت خداوند و رسالت پيامبر صلى الله عليه و آله و سلم مى‌دهند؟

فَقال: (على اِحداثِهِمْ فِى دِينِهِم وَ فَراقِهِم لِاَمْرِى وَ اسْتِحْلالِهِمْ دِماءَ عِتْرَتِى[١]). فرمود به جهت اينكه در دينشان بدعت گذاردند و از فرمان من جدا شدند و خونِ عترت مرا حلال دانستند.

عده‌اى بر اين اعتقادند كه مفتون كسى است كه گرفتار فتنه شده است و فتنه در مورد امتحان، ضلالت، عذاب، گناه، فضيحت و كفر به كار مى‌رود و منظور از مفتون مرتد از دين اسلام است، مقابل كافر اصلى كه از اوّل داخل اسلام نشده و آن را اظهار ننموده است و شكى نيست كه محارب با على عليه السلام كافر است چون پيامبر اكرم صلى الله عليه و آله و سلم فرمود: «حربُك حَرْبى» جنگ با تو و يا جنگِ تو، جنگ من است.

بنابراين طبق اين نظر يكى از معانى فتنه كفر است، هر چند كفرِ غير اصلى و ارتدادى باشد كه سبب آن خروج بر امامِ وقت و جنگ با اوست و بغاةِ بر امام كافر

[١]. وسايل الشيعه، ج ١١، كتاب الجهاد، باب حكم قتال البغاة، حديث ٧.