اَلصّالِحِينَ‌)؛[١]ما پاداش او را در دنيا داديم و به راستى در آخرت از شايستگان است. ابراهيم عليه السلام هر چه در دنيا خواست خداوند به او عطا فرمود و در آخرت هم سعادتمند است.

خوف از خدا و دورى از ريا

«اخشَوهُ خَشيَةً لَيسَت بِتَعذيرٍ» ؛ (ترسِ شما از عدالت و مخالفت با قانون خداوند به جهت عذرخواهى از نافرمانى نباشد بلكه ترس شما از اين باشد كه نكند در انجام وظيفه كوتاهى كنيد). خداوند مى‌فرمايد: (وَ يُحَذِّرُكُمُ اَللّهُ نَفْسَهُ وَ إِلَى اَللّهِ اَلْمَصِيرُ)؛[٢]خداوند شما را از خود [از عدالت و حسابرسى قيامت] مى‌ترساند و بازگشت همه چيز به سوى خداست.

خداوند نعوذ باللّه موجود خطرناكى نيست تا بندگان از او بترسند، بلكه منظور، ترس از عدالت و قانون دقيق و حساب و كتاب قيامت است. گاهى انسان اعمال خلاف انجام مى‌دهد و مى‌خواهد در مقابل خداوند عذر تراشى كند و خودش هم مى‌داند كه درست نيست، چه بسا شخص با كلاه شرعى آن را توجيه مى‌كند.

حضرتِ‌على عليه السلام از قول پيامبر اكرم صلى الله عليه و آله و سلم مى‌فرمايد: «و يَسْتَحلّونَ حَرَامَهُ بِالشُّبُهَاتِ الكَاذِبَةِ وَ الأَهْواءِ السَّاهِيَةِ فَيَسْتَحِلُّونَ الْخَمْرَ بِالنَّبِيذِ وَ السُّحتَ بِالْهَدِيَّةِ وَ الرِّبَا بِالْبَيْعِ‌»[٣](مردم آخرالزمان حرام‌هاى خدا را با اشتباه كارى حلال مى‌شمرند و شراب را آب انگور و رشوه را هديه مى‌پندارند). از پيامبر اكرم صلى الله عليه و آله و سلم روايت شده «يَأتِي عَلى النّاسِ زَمانٌ لا يَبْقى أحَدٌ إلّااَكَلَ الرِّبَا فَمَن لَم يأكُلْه أصَابَهُ مِنْ غُبَارِهِ‌»[٤](زمانى بر مردم مى‌آيد كه هيچ كس نيست مگر اينكه ربا مى‌خورد اين رسيدن گرد ربا است و هر كه هم نخورد گَردش به او مى‌رسد). بله ممكن است اهل ربا نباشيم ولى پول‌هايى كه به ما مى‌رسد ربايى باشد.

والسلام عليكم و رحمة الله و بركاته

[١]. عنكبوت (٢٩)، ٢٧.

[٢]. آل عمران (٣)، ٢٨.

[٣]. نهج البلاغۀ فيض الاسلام، انتهاى خطبۀ ١٥٥؛ (صبحى صالح، خطبۀ ١٥٦).

[٤]. نهج البلاغۀ فيض الاسلام، خطبۀ ١٥٥.