شرح و تفسیر چهل خطبه نهج البلاغة - ایزدی، عباس - الصفحة ٣٧٣ - درس سى و نهم خطب&#١٧٢٨ بيست و هشتم

خواب غفلت باشد).

ما از چيزهاى خطرناك فرار مى‌كينم و از ناراحتى خوابمان نمى‌برد كه نكند آن حيوان درنده يا گزنده به ما آسيبى برساند ولى دربارۀ آتش جهنم خيالمان راحت است و به فكر پرهيز از آن نيستيم.

«اَلا و اِنَّه مَنْ لا يَنفَعُهُ الحَقَّ يَضُرُّه الباطِلُ‌» (آگاه باشيد كسى كه حق براى وى سودمند نيست باطل حتماً به او ضرر مى‌رساند).

اگر ما به حرف حق گوش ندهيم و از آن نفع نبريم، اين طور نيست كه به قول معروف راست و مايه و صاف، تا آخر در برويم، بلكه باطل روى ما اثر مى‌گذارد.

چون در امور دنيايى وقتى انسان چيزى را اختيار نمى‌كند، مثلاً فلان كتاب را نمى‌خرد آن چيز را ندارد اما نداشتن آن چيز ضررى به او نمى‌زند و فقط نفع نكرده است و به اصطلاح فَوتِ نفع است ولى در مسئله حق و باطل اگر ما حق را نپذيرفتيم حتماً باطل به ما ضرر مى‌زند.

«وَ مَن لا يَستَقيمُ بِهِ الهُدى يَجُرُّ بِهِ الضَّلالِ الى الرَّدى‌» (هر كه را هدايت به راه راست نياورد ضلالت به گمراهى به سقوط مى‌كشاند).

«اَلا و اِنَّكم قَد اُمِرتُم بِالظَعنِ و دُلِلتُم على الزّاد واتَّقونِ يا اُولِى الْاَلْباب» (آگاه باشيد شما فرمان داده شديد به كوچ كردن (و بستن بار سفر) و راهنمايى شده‌ايد به توشه برداشتن، (به شما گفته شده توشه برداريد و گفته شده ره توشه‌تان چيست) و از مخالفت من بترسيد اى خردمندان).

در قرآن كريم فرموده: (تَزَوَّدُوا فَإِنَّ خَيْرَ اَلزّادِ اَلتَّقْوى‌)؛[١]خود را مجهّز به توشۀ سفرِ آخرت

[١]. بقره (٢)، ١٩٧.