شرح و تفسیر چهل خطبه نهج البلاغة - ایزدی، عباس - الصفحة ٤٥٨ - ويژگىهاى حضرت على عليه السلام در مبارزه

پايين آوردن صدا علامت قوّت و قدرت است كلمۀ «اعلاهم فوتاً» را به آن عطف فرمود، چون شكى نيست كه هر كس ثبات و قوّتش بيشتر باشد، سبقتش به مراتب كمال و سعادت بيشتر است و در ميدان مسابقه متقدم و حائز جايزه مى‌شود.

حضرت مى‌فرمايد: در دفاع از اسلام و ارزش‌ها هميشه پيشتاز بودم.

«فَطِرتُ بِعِنانِها، و اسْتَبدَدْتُ بِرِهانِها، كَالجَبَلِ لا تُحَرِّكُه القَواصِف، و لا تُزيلُهُ العَواصِفُ‌» (پس افسار فضائل و كمالات معنويه را گرفته و پرواز كردم و رِهان (جايزۀ مسابقه) را به خود اختصاص دادم، همانند كوه استوار كه بادهاى تند و شكننده آن را حركت نمى‌دهند و زايل نمى‌كنند).

«طِرتُ‌» متكلّم وحده است از مادّۀ «طير» يعنى پرواز كردم و كنايه از سبقت است و «عنان» به معنى افسار مى‌باشد. «استبددت» از مادّۀ «بُدّ» متكلم وحده است، يعنى به تنهايى به خود اختصاص دادم. «رِهان» جايزه‌اى است كه براى مسابقه قرار مى‌دهند.

«قواصف» جمع «قاصفه» يعنى بادهاى شكننده و «عواصف» جمع «عاصفه» يعنى باد شديد و تند.

حضرت مى‌فرمايد: سر و صدا و تبليغات كم داشتم، امّا در ميدان مبارزه و عمل پيش قدم بودم و هميشه از ديگران سبقت مى‌گرفتم و زِمامِ فضايل و كمالات معنوى را در اختيار داشتم و خود را به اوج سعادت رساندم.

«كَالجَبَلِ لا تُحَرِّكُه القَواصِف، و لا تُزيلُهُ العَواصِفُ‌» (مانند كوهى بودم كه بادهاى شكننده و تندبادهاى شديد آن را از جا حركت نمى‌دهد و از جا نمى‌كند).

اين قسمتِ فصل دوّمِ كلام حضرت است كه اشاره دارد به سختى‌هاى زمان خلافت و ايستادگى‌هاى حضرت در مقابل بى عدالتى‌ها و تلاش آن بزرگوار براى اجراى قانون عدالت و سنّت پيامبر اكرم صلى الله عليه و آله و سلم و عدم انحراف از صراط مستقيم.