شرح و تفسیر چهل خطبه نهج البلاغة - ایزدی، عباس - الصفحة ٣٧٥ - درس سى و نهم خطب&#١٧٢٨ بيست و هشتم

«فَتَزَوَّدوا فِى الدّنيا مِنَ الدُّنيا ما تَحرزونَ بِه اَنفُسَكم غَداً» (پس در اين جهان از همين جهان توشه‌اى برگيريد كه فرداى قيامت خود را با آن از عقوبت و مجازات الهى حفظ كنيد).

الان كه در دنيا هستيد و وسايل و امكانات در اختيار شماست از آنها توشه تهيه كنيد، مثلاً قوّت و قدرت جسمانى داريد كه مربوط به دنياست و اگر ما اين قواى جسمانى را صرف كمك به خلق كنيم و از آنها در راه عبادت خدا استفاده نماييم، اين بهترين بهره‌گيرى از دنياست. و دنيايى كه از آن مذمّت و بدگويى مى‌شود وابستگى ما به مال دنيا و زن و فرزند و رياست دنياست و الاّ متاع دنيا نعمت‌هاى خداست كه اگر در راه خدا صرف شوند مذمّت ندارند. و يا مثلاً علم و دانش داريم، اگر آن را به ديگران ياد داديم و عده‌اى را هدايت كرديم و يا از آبروى خودمان براى نجات ديگران مايه گذاشتيم اين توشه گرفتن از امور دنيايى است براى آخرت، و منظور اين نيست كه وسايل و امكانات دنيا را روى ماشين بگذاريم و بار كنيم و براى آخرت ببريم كه در زمان جاهليت رسم بود، اشيايى را با اموات خود دفن مى‌كردند به گمان اينكه نفعى به آنها برسانند و كمك كارشان باشند.

از باب نمونه ما زبان داريم، با اين وسيله ذكر خدا و سخن حق بگوييم و يا علم داريم آن را به ديگران ياموزيم و يا با آبروى خود مى‌توانيم نزاع بين دو نفر و يا بين اعضاى خانواده را برطرف كنيم و يا اختلافات اجتماعى را اصلاح كنيم، در اين مواقع است كه از دنياى خود در حالت توشه برداشتن براى آخرت هستيم و چه توشه و ذخيره‌اى بهتر از تقوى و دورى از گناه و ترس از خدا و عمل به وظايف دينى و اجتماعى است كه فردا روز ما را از عذاب خدا حفظ مى‌كنند و آثار دنيايى و آخرتىِ آنها ما را كمك مى‌نمايند.