شرح و تفسیر چهل خطبه نهج البلاغة - ایزدی، عباس - الصفحة ٤٠٢ - مباركى و نحوست زمان و مكان

خداوند در مورد مسجد الاقصى مى‌فرمايد: (سُبْحانَ اَلَّذِي أَسْرى بِعَبْدِهِ لَيْلاً مِنَ اَلْمَسْجِدِ اَلْحَرامِ إِلَى اَلْمَسْجِدِ اَلْأَقْصَى اَلَّذِي بارَكْنا حَوْلَهُ‌)؛[١]پاك و منزّه است خدايى كه بنده‌اش را شبانه از مسجد الحرام به بيت المقدس كه اطرافش را مبارك (پرخير) قرار داديم، سير داد.

از طرفى در قرآن بعضى ايام توصيف به بدى شده است: مى‌فرمايد: (فَأَرْسَلْنا عَلَيْهِمْ رِيحاً صَرْصَراً فِي أَيّامٍ نَحِساتٍ‌)؛[٢]ما براى هلاكت آن قوم باد تندى را در روزگاران نحس و شوم فرستاديم.

در بين مردم رايج است كه روز عاشورا و يا سيزدهم فروردين نحس است، اين نحوست‌ها و شومى‌ها را چطور بايد معنى كرد، زمان كه در حد خودش بد نمى‌شود، قطعه‌اى از زمان با قطعۀ ديگر چه فرقى دارد؟

آيا روز دهم محرّم گناهى كرده كه نحس است و يا آن كه مردمى شرارت كردند و به نيت پليد خود عمل نمودند و امام حسين عليه السلام و ياران او را شهيد كردند باعث بدى اين روز شد؟

و يا روز سيزدهم فروردين چون نوعاً مردم براى مراسم سيزده از منزل‌ها خارج مى‌شوند و راه‌ها شلوغ مى‌شود، در نتيجه تصادفات رخ مى‌دهد و يا بى بند و بارى و معصيت مى‌شود و اتفاقاتى رخ مى‌دهد، آن وقت به جاى اينكه پيشامدهاى ناگوار را به اشخاص نسبت بدهيم، به اين روز نسبت مى‌دهيم و الا عدد سيزده با دوازده و ساير اعداد چه فرقى دارد؟ مرحوم شيخ صدوق از امام رضا عليه السلام روايت مى‌كند كه حضرت اين اشعار را كه از عبدالمطلّب است، مى‌خواندند.

يَعيبُ النّاسُ كُلُّهم زَماناً وَ ما لِزمانِنا عَيبٌ سِوانا

همۀ مردم از زمان عيب مى‌گيرند، در حالى‌كه براى زمان ما عيبى جز خود ما وجود ندارد.

[١]. اسراء (١٧)، ١.

[٢]. فصلت (٤١)، ١٦.