خداوند در قرآن مجيد مى‌فرمايد: (إِنْ يُرِيدُوا أَنْ يَخْدَعُوكَ فَإِنَّ حَسْبَكَ اَللّهُ هُوَ اَلَّذِي أَيَّدَكَ بِنَصْرِهِ وَ بِالْمُؤْمِنِينَ‌)؛[١]اگر كفّار و دشمنان بخواهند بر تو خدعه بزنند و حيله نمايند به درستى‌كه خداوند براى حمايت و يارى تو كافى است آن خداوندگارى كه تو را با نصرت خود و بوسيلۀ مؤمنين [كه شاخص‌ترين آنها على عليه السلام بود] تاييد نمود. و باز مى‌فرمايد: (يا أَيُّهَا اَلنَّبِيُّ حَسْبُكَ اَللّهُ وَ مَنِ اِتَّبَعَكَ مِنَ اَلْمُؤْمِنِينَ‌)؛[٢] اى پيامبر، خداوند و مؤمنينى كه از تو پيروى نمودند براى تو كافى هستند.

ابوهريره، مى‌گويد اين آيه شريفه درباره على بن ابيطالب عليه السلام نازل شده و منظور از «و مَن اتّبعك من المؤمنين» او است. «و قد رُوى عن ابى هريره[٣] قال: مكتوب على العرش لا اله الاّ انا وحدى لا شريك لى و محمّد عبدى و رسولى ايّدته بعلىّ فانزل اللّه يا ايها النبى حسبك اللّه و من اتبعك من المؤمنين. شيعه و سنّى روايت كرده‌اند از ابو هريره كه: بر عرش خدا نوشته شده معبودى جز من نيست و شريكى برايم نمى‌باشد و محمد بنده و رسول من است كه او را به واسطۀ على تأييد كردم پس خداوند اين آيه شريفه را نازل فرمود: اى پيامبر خداوند و مؤمنانى كه از تو پيروى نمودند براى حمايت تو كافى است».

«زرعوا الفجور و سقوه الغرور و حصدوا الثبور» دشمنان اسلام و پيامبر صلى الله عليه و آله و سلم يعنى خوارج و منافقين تخم گناهان را كشت كردند - به اعتبار اينكه گناهِ اول سبب مى‌شود كه بعدا هم انجام شود و سنتِ غلط مى‌گردد - و اين كشت و زراعت را با غرور و تكبرِ خود آبيارى كردند و در نتيجه هلاكت و نابودى خود و پيروانشان را در دنيا و آخرت دِرو نمودند. ابن ابى الحديد مى‌گويد: اين جمله اشاره است به كسى كه با آل محمد صلى الله عليه و آله و سلم برابرى نمى‌كند و بر آن حضرت غلبه كرد و حقش را انكار نمود، مثل معاويه و غير او.[٤]

[١]. انفال (٨)، ٦٢.

[٢]. انفال (٨)، ٦٤.

[٣]. منهاج البراعه فى شرح نهج البلاغه، ج ٢، ص ٣٢١.

[٤]. همان، ج ٢، ص ٣٢٧؛ شرح ابن ابى الحديد، ج ١، ص ١٣٩.