شرح و تفسیر چهل خطبه نهج البلاغة - ایزدی، عباس - الصفحة ١٧٨ - نهى از مجالست با قاضى گناهكار

كند گرفتار عذاب مى‌شود.

اينها نمونه‌اى از آيات و روايات بود در مورد اينكه سازش كردن با معصيت كار، ترك امر به معروف و نهى از منكر و مجالست با اهل باطل، انسان را شريك گناهكار قرار مى‌دهد و عذاب هر دو را فرا خواهد گرفت. لذا حضرت على عليه السلام در اين خطبه مى‌فرمايد: «هر كس بين شما باشد و تكيه گاهش شما باشيد و از گناه شما نهى نكند و عمل شما را با سكوت خود تأييد كند، گرفتار گناه است».

«وَ الشّاخِصُ عَنْكُمُ مُتدارَكٌ بِرَحمَةٍ مِن ربّه» (كسى كه از شما جدا شود مورد رحمت پروردگارش قرار گرفته است).

حضرت مى‌فرمايد: هر كس از بين اهل معصيت بيرون برود مورد رحمت خدا قرار مى‌گيرد و اگر نتوانست آنها را تغيير بدهد، به جاى ديگر هجرت كند.

عبداللّه بن صالح از امام صادق عليه السلام نقل مى‌كند حضرت فرمود:

«لا ينبغى للمؤمن ان يجلس مجلساً يُعصى اللّه فيه و لا يقدر على تغييره»[١](براى مؤمن سزاوار نيست در مجلسى بنشيند كه در آن نافرمانى خدا مى‌شود و نمى‌تواند آن را تغيير بدهد).

حضرت در پايان خطبه مى‌فرمايند:

«كَاَنّى بِمَسجِدِكُم كَجُوءْجوءِ سِفينةٍ قَد بَعَثَ اللّهُ عَليهَا العَذابَ مِن فَوقِها وَ مِن تَحتِها و غَرِقَ مَن فى ضِمنِها» (گويا من مسجد شما مردم بصره را - كه پيرو عايشه شديد، مانند سينۀ كشتى مى‌بينم - كه مانند سينۀ كشتى روى آب است و خداوند از بالا و پايينِ اين شهر، بر آن عذاب فرستاده و هر كه در آن بوده غرق شده است).

حرف باء در بمسجدكم زايده است. كلمۀ «اُبصِرُ» و يا «اُشاهِدُ» در تقدير است و

[١]. وسايل الشيعه، ج ١١، كتاب الامر بالمعروف و النهى عن المنكر، باب ٣٨، حديث ٤.