شرح و تفسیر چهل خطبه نهج البلاغة - ایزدی، عباس - الصفحة ٣١٥ - ريا و اخلاص در عمل

بسم الله الرحمن الرحيم

درس سى و پنجم:

ريا و اخلاص در عمل

«وَ اعْمَلُوا فِي غَيْرِ رِيَاءٍ وَ لَا سُمْعَةٍ‌، فَإِنَّهُ مَنْ يَعْمَلْ لِغَيْرِ اللَّهِ يَكِلْهُ اللَّهُ لِمَنْ عَمِلَ لَهُ‌» (خدا را عبادت كنيد، نه براى ديدن و يا شنيدن ديگران و نه براى خودنمايى، چرا كه هر كس كارى را براى غير خدا انجام دهد، خداوند پاداش او را واگذار مى‌كند به كسى كه براى او عمل را انجام داده است).

حضرت على عليه السلام بعد از اينكه امر فرمودند به صبر، نهى مى‌فرمايند از رياى در عمل. از ديدگاه آيات و روايات، عمل ريايى در حقيقت، عمل نيست، زيرا در عبادات اخلاص در عمل لازم است و هر عبادتى از خودنمايى خالى نباشد، براى خدا نيست.

على ابن سالم مى‌گويد از امام صادق عليه السلام شنيدم مى‌فرمود: خداوند عزّوجل مى‌فرمايد: «اَنَا خَيرُ شريكٍ و مَن اَشرَكَ مَعى غيرى فى عَمَلٍ عَمِلَه لم اقْبَلْهُ الاّ ما كانَ لى خالصاً».

خداوند در حديث قدسى مى‌فرمايد: «من بهترين شريكم و هركس در عملش براى من شريك قرار دهد آن عمل تماماً براى شريك من خواهد بود چرا كه من عمل بنده را نمى‌پذيرم مگه آنچه را خالص براى من باشد».