شرح و تفسیر چهل خطبه نهج البلاغة - ایزدی، عباس - الصفحة ١٤٧ - مقام يقين و بصيرت

آرى اين ثمرۀ مقام يقين و شهود است كه انسان را عاشق و دلباختۀ حق و آثارش مى‌سازد و از هر چيزى غافل مى‌شود و در اين راه هيچ درد و اَلَم و رنج و سختى و حتى كشته شدن را احساس نمى‌كند.

«وَايْمُ اللّهِ لَاُفْرَطَنَّ لَهُم حَوْضاً اَنَا ماتِحُهُ‌» (به خداوند سوگند حوض جنگ را بر ايشان پر خواهم كرد كه خودم آبش را بكشم)

«لَاُفْرَطَنَّ‌» يعنى حتماً پر مى‌كنم و «ماتِح» يعنى تهيۀ كنندۀ آب، كسى كه خودش از چاه آب مى‌كشد. در زمان قديم جاهايى كه آب كم بوده، حوضچه‌اى درست مى‌كردند و آن را از آب پر مى‌كردند، بعد به تدريج آب‌ها را بر مى‌داشتند. حضرت ميدان جنگ را تشبيه به حوض آب كرده‌اند. مى‌فرمايند در عرصۀ جنگ كار را بر آنها سخت مى‌كنم و آنان را در گرداب جنگى فرو مى‌برم كه فاتح آن خودم هستم.

«لا يَصدِرونَ عَنْهُ و لا يَعودونَ اِلَيهِ‌» (حوض جنگ را بر آنها پر خواهم كرد بطورى كه از آن حوض برنگردند و به سوى آن بازگشت نكنند).

حضرت مى‌فرمايند: وقتى وارد حوض جنگ شدند ديگر از آن خارج نمى‌شوند.

يعنى همه كشته مى‌شوند و هر كدام از آنها فرار كند ديگر بر نمى‌گردد و از جنگ با على عليه السلام منصرف مى‌شود.

والسلام عليكم و رحمة اللّه و بركاته