«اَيُّها النّاسُ إنّه لَايَستَغْنِى الرَّجُلُ و اِن كانَ ذا مَالٍ‌، عَن عَشيرَتِه (عِتْرَته) و دِفاعِهِم عَنه بِاَيْديهِم و اَلسِنَتِهِمْ و هُم اعظَمُ النّاسِ حيطَةً مِنْ وَرائِهِ و اَلَمُّهُمُّ لِشعثِهِ و اَعطَفُهُم عَليه عِندَ نازلةً اذا نَزَلَت بِهِوَ لِسَانُ الصِّدْقِ يَجْعَلُهُ اللَّهُ لِلْمَرْءِ فِي النَّاسِ‌، خَيْرٌ لَهُ مِنَ الْمَالِ يَرِثُهُ غَيْرُهُ‌. أَلَا لَا يَعْدِلَنَّ أَحَدُكُمْ عَنِ الْقَرَابَةِ يَرَى بِهَا الْخَصَاصَةَ‌، أَنْ يَسُدَّهَا بِالَّذِي لَا يَزِيدُهُ إِنْ أَمْسَكَهُ‌، وَ لَا يَنْقُصُهُ إِنْ أَهْلَكَهُ‌، وَ مَنْ يَقْبِضْ يَدَهُ عَنْ عَشِيرَتِهِ‌، فَإِنَّمَا تُقْبَضُ مِنْهُ عَنْهُمْ يَدٌ وَاحِدَةٌ‌، وَ تُقْبَضُ مِنْهُمْ عَنْهُ أَيْدٍ كَثِيرَةٌ - وَ مَنْ تَلِنْ حَاشِيَتُهُ يَسْتَدِمْ مِنْ قَوْمِهِ الْمَوَدَّةَ‌» (اى مردم آگاه باشيد هيچ كس از خويشان خود بى نياز نيست، هر چند داراى مال و ثروت باشد و از دفاع آنها به دست و زبانشان بى نياز نيست، در حالى كه خويشان عظيم‌ترين انسان‌ها هستند، براى حفظ و رعايت شخص در غياب او و بيشتر مى‌توانند پراكندگى او را جمع و برطرف كنند و مهربان‌ترين و با عاطفه‌ترين افرادند هنگامى كه پيش آمد ناگوار براى او پيش بيايد).

خداوند در قرآن مجيد دربارۀ اهميّت خويشان و طايفۀ انسان در مورد حضرت شعيب عليه السلام مى‌فرمايد: (وَ إِنّا لَنَراكَ فِينا ضَعِيفاً وَ لَوْ لا رَهْطُكَ لَرَجَمْناكَ‌...)[١] كافران به شعيب عليه السلام گفتند: (و به تحقيق ما تو را ضعيف مى‌بينم و اگر خويشان و طايفه تو نبودند تو را سنگسار مى‌كرديم) مخالفان حضرت شعيب عليه السلام از طايفۀ او مى‌ترسيدند كه حضرت در جوابشان فرمود: اى قوم من! آيا طايفۀ من نزد شما از خداوند قدرتمندتر است[٢]؟

در سورۀ شعرا خداوند خطاب به پيامبر صلى الله عليه و آله و سلم مى‌فرمايد: (وَ أَنْذِرْ عَشِيرَتَكَ‌

[١]. هود (١١)، ٩١.

[٢]. همان، ٩٢.