شرح و تفسیر چهل خطبه نهج البلاغة - ایزدی، عباس - الصفحة ٢٢٥ - اصلاح جامعه و اجراى حدود

دهد و آنها را با آب تقوى سيراب كند اين زراعت هيچ وقت تشنه نمى‌شود و هميشه شاداب و خرّم است.

تضمين كننده صحّت و عدم انحراف در عقيده و عمل و تصميم‌گيرى‌ها، تقواى الهى و ترس از مخالفت با دستورات پروردگار عالم است. بى تقوايى كشتِ اعمال، اخلاق، و عقايد را پژمرده و بى خاصيت و فاسد مى‌كند.

تقوى گفتار و افكار و اعمال انسان را جهتِ صحيح مى‌دهد و ثمرۀ آنها را پاكيزه و سودمند و ماندگار مى‌سازد. سرچمشۀ زلال تقوى نمى‌گذارد اعقتاد صحيح انسان با هجوم تبليغات زهرآگين دشمن از بين برود و در معرض فساد و فتنه قرار گيرد.

علوم و معارف و اعتقادات بسان بذرى است كه در قلب و دل انسان پاشيده مى‌شود كه بايد از درون با آبِ زلالِ تقوى آبيارى و جهت‌دهى شود و از برون با اعمال و عبادات بارور گردد و همين اعمال ظاهرى مثل نماز و روزه و عبادات است كه ايمان و تقواى انسان را تقويت و تكميل مى‌كند.

بهترين توشه و آذوقه براى دنيا و آخرتِ انسان، تقوى است و انسان بدون تقوى مانند مسافر دست خالى و بدون زاد و توشه است. خداوند در قرآن مى‌فرمايد: (وَ تَزَوَّدُوا فَإِنَّ خَيْرَ اَلزّادِ اَلتَّقْوى وَ اِتَّقُونِ يا أُولِي اَلْأَلْبابِ‌)؛[١]و زاد و توشه تهيه كنيد كه بهترين زاد و توشه، پرهيزكارى است و از من پروا كنيد اى خردمندان.

اصلاح جامعه و اجراى حدود

«فاستَتِروا بيوتكم و اَصلِحوا ذاتَ بينِكم» (پس در خانه‌هاى خود پنهان شويد و اختلافاتى را كه بين خودتان است اصلاح كنيد).

اين خطبه اولين خطبه‌اى است كه اميرالمؤمنين على عليه السلام بعد از خلافتشان در مدينه

[١]. بقره (٢)، ١٩٧.