شرح و تفسیر چهل خطبه نهج البلاغة - ایزدی، عباس - الصفحة ٢٩٧ - تهديد به جنگ و اظهار شجاعت

بسم الله الرحمن الرحيم

درس سى و سوم: ادامۀ خطبۀ بيست و دوم

التهديد بالحرب

«فَإِنْ أَبَوْا أَعْطَيْتُهُمْ حَدَّ السَّيْفِ وَ كَفَى بِهِ شَافِياً مِنَ الْبَاطِلِ وَ نَاصِراً لِلْحَقِّ وَ مِنَ الْعَجَبِ بَعْثَتُهُمْ إِلَيَّ أَنْ أَبْرُزَ لِلطِّعَانِ وَ أَنْ أَصْبِرَ لِلْجِلَادِ هَبِلَتْهُمُ الْهَبُولُ لَقَدْ كُنْتُ وَ مَا أُهَدَّدُ بِالْحَرْبِ وَ لَا أُرْهَبُ بِالضَّرْبِ وَ إِنِّي لَعَلَى يَقِينٍ مِنْ رَبِّي وَ غَيْرِ شُبْهَةٍ مِنْ دِينِي» (پس اگر زير بار حق نرفتند، تيزى شمشير بين من و آنها حَكَم است، و همين شمشير كافى است كه شفا دهد و دواى شفابخش باطل و يارى كنندۀ حق است. تعجب است كه به من پيغام مى‌دهند براى نيزه زدن بيرون بيايم و براى شمشير كشيدن بردبار و شكيبا باشم. مادرشان به عزايشان بنشيند، تا كنون من هيچ وقت به جنگ تهديد نشده‌ام و از ضرب شمشير ترسانده نشدم. به راستى كه من به وجود پروردگارم يقين دارم و در دينم هيچ شك و شبهه‌اى ندارم).

تهديد به جنگ و اظهار شجاعت

«شافياً و ناصراً» از جهت ادبى هر دو تمييز هستند. شمشير به وقت خود چيز خوبى است، لذا مناسب است به يك نكته تفسيرى اشاره كنم.

خداوند در قرآن مى‌فرمايد: (لَقَدْ أَرْسَلْنا رُسُلَنا بِالْبَيِّناتِ وَ أَنْزَلْنا مَعَهُمُ اَلْكِتابَ وَ اَلْمِيزانَ لِيَقُومَ اَلنّاسُ بِالْقِسْطِ وَ أَنْزَلْنَا اَلْحَدِيدَ فِيهِ بَأْسٌ شَدِيدٌ وَ مَنافِعُ لِلنّاسِ وَ لِيَعْلَمَ اَللّهُ مَنْ يَنْصُرُهُ وَ رُسُلَهُ‌