درگاه الهى گرديد.و بايد پناه گرفتن به خدا از شرّ شيطان،مجرّد قول نباشد.يا مثل كسى باشى كه شير درنده يا دشمن كشنده رو به او آورد كه او را هلاك سازد او گويد:پناه مى‌برم از شرّ تو به اين قلعۀ محكم،و بر جاى خود ايستاده باشد،زيرا اين خود ظاهر است كه:محض گفتن،او را سودى نمى‌بخشد تا داخل قلعه نشود.همچنين پناه گرفتن به خدا از شرّ شيطان،به محض قول،سودى ندهد و فايده نبخشد،تا دست از فرمانبردارى او بردارد و ترك شهوت خود نمايد.و خود را به قلعۀ محكم الهى كه گفتن «لا اله الاّ اللّه»باشد با شرايطى كه دارد داخل نمايد.

و چون بگويى: «بِسْمِ اللّٰهِ الرَّحْمٰنِ الرَّحِيمِ» بايد قصد تيمّن و تبرّك به نام پروردگار خود كنى.

و چون گويى:« اَلْحَمْدُ لِلّٰهِ رَبِّ الْعٰالَمِينَ »يعنى:«جميع انواع حمد و شكر،مختّص ذات پاك پروردگار عالميان است»،بايد به نظر در آورى كه:هر نعمتى كه موجود است از سرچشمه عنايت و احسان اوست.و اگر ديگرى احسانى نمايد به تسخير مشيّت اوست.

و چون بگويى:« اَلرَّحْمٰنِ الرَّحِيمِ »بايد انواع لطف و احسان را به نظر در آورى.

و چون بگويى:« مٰالِكِ يَوْمِ الدِّينِ »يعنى:«پادشاه روز جزا و حساب»،بايد متذكّر هول آن روز گردى.

بعد از آن در مقام اخلاص درآيى و بگويى:« إِيّٰاكَ نَعْبُدُ وَ إِيّٰاكَ نَسْتَعِينُ »يعنى:«تو را پرستش مى‌كنيم و از تو يارى و استعانت مى‌جوييم»،پس در اظهار عجز و بيچارگى خود باشى.

و همچنين در هر فقره از فقرات حمد و سوره كه مى‌خوانى بايد متذكّر معانى آنها گردى و اشاراتى كه در آنها است به نظر در آورى.و چون به امرى يا نهيى رسى عزم بر امتثال آن كنى.و چون به وعده رسى اميدوار گردى.و چون تهديد بينى،خايف و ترسان گردى.و چون به ذكر نعمتى رسى شكر الهى را به دل بگذرانى.

و همچنين در اذكار ركوع و سجود و تسبيحات،متذكّر معانى آنها گردى،و آنچه مناسب آنهاست به خاطر بگذرانى.و چون از قرائت فارغ شدى و اراده ركوع كردى بايد در آن وقت،متذكّر عظمت و كبرياى الهى گردى و به جهت تكبير،دستهاى خود را بلند كنى و اشاره كنى به اينكه:دست عقول و اوهام از دامن عظمت و جلال او كوتاه است.پس به قصد تعظيم،سر به ركوع فرود آورى و پشت خود را در نزد جلال او خم كنى و متذكّر عزّت او و ذّلت خود،و قوّت او و ضعف خود،و قدرت او و عجز خود، و علوّ او و پستى خود گردى.

پس اين مراتب را به زبان آورى و تسبيح او كنى و شهادت بر عظمت او دهى و