معراج السعادة - النراقي، المولى احمد - الصفحة ٨٢٦ - امورى كه طالب صبر بايد مراعات نمايد

گندمى را زير خاك انداختند پس ز خاكش خوشه‌ها برساختند
از حضرت نبوى-صلّى اللّه عليه و آله-مروى است كه:«چون مردى را ببينيد كه هر چه مى‌خواهد خدا به او مى‌دهد و او مشغول معصيت خدا است بدانيد كه او«مستدرج»[١] است و خدا او را واگذارده است. [١]

بعد از آن اين آيه را خواند كه:« فَلَمّٰا نَسُوا مٰا ذُكِّرُوا بِهِ فَتَحْنٰا عَلَيْهِمْ أَبْوٰابَ كُلِّ شَيْءٍ حَتّٰى إِذٰا فَرِحُوا بِمٰا أُوتُوا أَخَذْنٰاهُمْ بَغْتَةً ».يعنى:«چون فراموش كردند و ترك نمودند آنچه را به آن مأمور بودند درهاى خيرات را بر ايشان گشوديم كه تا چون شاد و فرحناك گشتند به آنچه به ايشان داده شده بود ناگاه بى‌خبر ايشان را گرفتيم». [٢]

مروى است كه:«يكى از پيغمبران به پروردگار شكايت كرد كه:خداوندا!بندۀ مؤمن،طاعت تو را مى‌كند و از معصيت تو اجتناب مى‌كند دنيا را بر او تنگ مى‌كنى و او را در معرض بلاها در مى‌آورى.و بندۀ كافرى تو را اطاعت نمى‌كند و بر معاصى تو جرأت مى‌نمايد بلا را از او دفع مى‌كنى و دنيا را بر او وسيع مى‌گردانى!!! وحى الهى رسيد كه:بلا از من است و بندگان از من.و همه به تسبيح و حمد من مشغول‌اند.و بندۀ مؤمن،گاه است گناهانى دارد پس دنيا را از او مى‌گيرم و بلا را بر او مى‌گمارم تا كفّارۀ گناهان او شود،تا چون روزى به ملاقات من فايز گردد هيچ گناهى نداشته باشد.و جزاى حسنات او را به وى دهم.و گاه است كافرى حسنات چند دارد پس روزى او را وسيع مى‌گردانم و بلا را از او دفع مى‌كنم كه در دنيا به جزاى اعمال حسنۀ خود برسد و در روز قيامت جزاى اعمال سيّئه را به او دهند». [٣]

حضرت رسول-صلّى اللّه عليه و آله-گفت كه:«خداى-تعالى-به جبرئيل فرمود:

چيست جزاى كسى كه من نور چشم را از او بگيرم و او را به كورى مبتلا گردانم؟ عرض كرد كه:« سُبْحٰانَكَ لاٰ عِلْمَ لَنٰا إِلاّٰ مٰا عَلَّمْتَنٰا ».يعنى:ما نمى‌دانيم چيزى را مگر آنچه تو تعليم نمايى». [٤] خداى-تعالى-فرمود:جزاى او اين است كه:در خانۀ كرامت من مخلّد باشد و نظر به جمال من نمايد». [٥]