و نيز هر مصيبت و بلايى را اجر و ثوابى در مقابل است كه به اضعاف مضاعف از آن بلا بيشتر است.-چنان كه بعد از اين مذكور خواهد شد-.پس شكر كند كه:مصيبت اندك را متحمّل شد و به أجر عظيم رسيد.

و نيز هر مصيبتى كه به آدمى مى‌رسد محبّت دنيا را از دل او كم مى‌كند.و ميل و علاقۀ به آن را اندك مى‌سازد.و شوق به آخرت و لقاى حضرت بارى را زياد مى‌گرداند،زيرا شكّى نيست كه:اگر همۀ امور دنياى آدمى بر وفق مراد او بود سبب انس او به دنيا مى‌گردد،و دنيا مانند بهشت او مى‌شود.پس در وقت مرگ،حسرت او عظيم، و ألم او بى‌نهايت مى‌گردد.و چون مصائب دنيويّه بر آدمى نازل شود دل او از دنيا سرد مى‌شود.و دنيا بر او چون زندان مى‌گردد،و طلب خلاص از آن را مى‌نمايد.و اين،يكى از اسباب نجات آدمى است.پس شكر بر چيزى كه باعث آن مى‌شود لازم است.

و هان،تا نگويى كه:چگونه شكر بر بلا و مصيبت متصوّر است و حال اينكه:لازمۀ شكر،فرح و شادى است بر آنچه شكر آن كرده مى‌شود.و لازمۀ مصيبت،ألم و اندوه است،زيرا كه مى‌شود امرى از راهى سبب ألم و حزن باشد و از راهى ديگر باعث فرح و شادى.مانند حجامتى كه آدمى از براى دفع ضرر مى‌كند.

و بدان كه:با وجود آنچه مذكور شد از فضيلت بلاى دنيا و باعث شدن از براى سعادت ابديّه،چنان نيست كه:بلا و مصيبت از براى همه كس بهتر از عافيت باشد.پس نبايد كسى از خدا طلب مصيبت و بلا كند.

و حضرت پيغمبر-صلّى اللّه عليه و آله-پيوسته به خدا پناه مى‌جست از بلاى دنيا و آخرت.و او و ساير انبيا و اوصيا،نيكويى دنيا و آخرت را از خدا مى‌طلبيدند و مى‌گفتند:« رَبَّنٰا آتِنٰا فِي الدُّنْيٰا حَسَنَةً وَ فِي الْآخِرَةِ حَسَنَةً ».[١] و از شماتت اعداء و بدى قضا، پناه مى‌گرفتند به خدا. [١]

و پيغمبر-صلّى اللّه عليه و آله-مى‌فرمود:«از خدا عافيت را طلب كنيد كه به غير از معرفت و يقين هيچ چيز افضل از عافيت نيست». [٢]

و آنچه از بعضى از عرفا نقل شده كه:از خدا مصيبت و بلا سؤال مى‌كردند،

[١] رك:محجة البيضاء،ج ٧،ص ٢٣٥ و سنن نسائى،ج ٨،ص ٢٨٥-٢٥٠.

[٢] محجة البيضاء،ج ٧،ص ٢٣٥.و احياء العلوم،ج ٤،ص ١١٦.