معراج السعادة - النراقي، المولى احمد - الصفحة ٥٧٣ - مواضعى كه غيبت در آنها جايز است

و از اين جهت بود كه:«شخصى در خدمت حضرت پيغمبر-صلّى اللّه عليه و آله- مدح ديگرى را كرد،حضرت فرمود:گردن او را قطع نمودى». [١]

و فرمود:«هرگاه مدح برادر خود را در برابر او كنى گويا تيغ بر حلق او كشيده اى». [٢]

و ديگرى در حضور آن سرور،مدح شخصى را كرد،حضرت فرمود:پى كردى او را،خدا تورا پى‌كند». [٣]

و اخبارى كه در مذمت مدح كردن رسيده همه در صورتى است كه:متضمن يكى از مفاسد باشد.و به هر حال،خوش آمدن كسى از اينكه او را مدح و ثنا گويند بسيار مذموم و از جمله صفات رذيله است.همچنان كه مذكور خواهد شد.

صفت هيجدهم:دروغ گفتن

و آن از جمله گناهان كبيره،بلكه قبيح‌ترين گناهان و خبيث‌ترين آنها است.صفتى است كه:آدمى را در ديده‌ها خوار،و در نظرها بى‌وقع و بى‌اعتبار مى‌سازد.و سرمايه خجالت و انفعال،و باعث دل شكستگى و ملال.سبب و اساس ريختن آبرو در نزد خلق خدا،و باعث سياه‌روئى دنيا و عقبى است.و آيات در مذمّت اين صفت بسيار،و اخبار در نكوهش آن بى‌شمار است.

خداوند كريم مى‌فرمايد:« إِنَّمٰا يَفْتَرِي الْكَذِبَ الَّذِينَ لاٰ يُؤْمِنُونَ »يعنى:«اين است و جز اين نيست كه:به دروغ،افترا مى‌بندند كسانى كه ايمان به خدا ندارند». [٤]

حضرت پيغمبر-صلّى اللّه عليه و آله-فرمود كه:«هرگاه مؤمنى بدون عذر شرعى، دروغ بگويد،هفتاد هزار فرشته بر او لعنت مى‌كنند.و از دل او تعفّن و گندى بلند مى‌شود و مى‌رود تا به عرش مى‌رسد.و خداى-تعالى-به سبب آن دروغ،گناه هفتاد زنا بر او مى‌نويسد،كه آسان‌ترين آنها زنائى باشد كه با مادر خود كرده باشد». [٥]

و از آن سرور پرسيدند كه:«مؤمن،جبان است؟فرمودند:بلى.عرض كردند:بخيل است؟فرمود:بلى.عرض شد كه:دروغگو است؟فرمود:نه». [٦]

و فرمود كه:«دروغ،روزى آدمى را كم مى‌كند». [٧]