و از امام جعفر صادق-عليه السّلام-مروى است كه:«هر كه در حق مؤمنى بگويد امر قبيحى را كه خود ديده يا شنيده باشد،آن شخص داخل اين آيه مباركه است كه:« إِنَّ الَّذِينَ يُحِبُّونَ أَنْ تَشِيعَ الْفٰاحِشَةُ فِي الَّذِينَ آمَنُوا لَهُمْ عَذٰابٌ أَلِيمٌ »يعنى:«به تحقيق كسانى كه دوست مى‌دارند كه فاش شود امر قبيح و ناشايست در حق طايفه‌اى كه ايمان آورده‌اند از براى ايشان است عذاب دردناك». [١]

و نيز از آن حضرت مروى است كه:«هر كس روايت كند از مؤمنى چيزى را كه بخواهد او را عيبناك كند و آبروى او را كم كند تا از چشم مردم بيفتد،خداوند -عزّ شأنه-او را از تحت امر خود بيرون مى‌كند و داخل در تحت امر شيطان مى‌كند.و شيطان او را قبول نمى‌كند». [٢]

و آن حضرت فرمود:«هر كه غيبت كند برادر مؤمن خود را بى‌آنكه عداوتي ميان ايشان ثابت باشد،شيطان شريك است در نطفه او». [٣]

و فرمود كه:«غيبت،حرام است بر هر مسلمانى.و آن مى‌خورد حسنات را.و باطل مى‌سازد آنها را،همچنان كه آتش هيزم را مى‌خورد». [٤]

و اخبار در اين خصوص بسيار است.و ذكر همه آنها متعسّر،بلكه متعذّر است. [٥] و همين قدر كه مذكور شد كفايت مى‌كند.

علاوه بر اين،هر كه را اندك عقلى بوده باشد مى‌داند كه:اين صفت،خبيث‌ترين صفات،و صاحب آن،رذل‌ترين مردمان است.و بزرگان پيش،بندگى خدا را در نماز و روزه نمى‌دانسته‌اند بلكه در چشم پوشيدن و حفظ خود از پيروى عيب مردم مى‌دانسته‌اند.و آن را افضل اعمال مى‌شمرده‌اند.و خلاف آن را صفت منافقين مى‌ديدند.و وصول به مراتب عاليه و درجات رفيعه را موقوف به ترك غيبت مى‌دانسته‌اند.

چون از حضرت رسول-صلّى اللّه عليه و آله-وارد است كه:«هر كه نماز او نيكو باشد و عيالمند باشد و مال او كم باشد و غيبت مسلمانان را نكند با من خواهد بود در بهشت». [٦]

و چقدر قبيح است كه:آدمى از عيوب خود غافل شده در صدد اظهار عيوب مردمان

[١] كافى،ج ٢،ص ٣٥٧،ح ٢.

[٢] كافى،ج ٢،ص ٣٥٨،ح ١.

[٣] بحار الأنوار،ج ٧٥،ص ٢٥٠،ح ٢١.

[٤] بحار الأنوار،ج ٧٥،ص ٢٥٧،ح ٤٨.

[٥] رك:بحار الأنوار،ج ٧٥،باب الغيبة،ص ٢٢٠.و وسائل الشيعة،ج ٨،ص ٥٩٦،باب ١٥٢.

[٦] جامع السعادات،ج ٢،ص ٣٠٥.