معراج السعادة - النراقي، المولى احمد - الصفحة ٣٨٦ - فضيلت و شرافت فقر و فقرا

بلكه بايد فقير،در نهايت خوشنودى و شادى باشد،كه از آفات مال و غنا بر كنار،و از حساب روز شمار فارغ البال است.و خداوند عالم خود از او عذر خواهد خواست.

و در اخبار وارد است كه:«دوست‌ترين بندگان نزد خدا،فقيرى است كه:به روزى خود قانع،و از خداى خود راضى باشد». [١]

بلكه حضرت پيغمبر-صلّى اللّه عليه و آله-فرمود كه:«احدى افضل از فقير نيست، هر گاه از خدا راضى باشد». [٢]

و از آن حضرت مروى است كه:«خداى-تعالى-در روز قيامت خواهد فرمود كه:

كجايند برگزيدگان خلق من؟ملائكه عرض كنند:پروردگارا!ايشان كيستند؟خطاب رسد كه:فقراى مسلمين،كه به داده من قانع،و به قضاى من راضى بودند.ايشان را داخل بهشت كنيد.پس ايشان به بهشت در آيند و به عيش و عشرت بگذرانند و مردمان گرفتار محاسبه خود باشند». [٣]

و فرمود كه:«هيچ غنى و فقيرى نيست مگر اينكه در روز قيامت آرزو خواهد كرد كه كاش در دنيا زياده از قوت خود را نداشتندى». [٤]

و اين،به سبب فايده فقر،و مرتبه فقرا خواهد بود،كه بر ايشان معلوم خواهد شد.

اندر آن سر برهنه جمعى را بر سر از عرش سايبان بينى
و اندر آن پا برهنه قومى را پاى بر فرق فرقدان [٥]بينى
بلكه فقيرى كه به فقر خود راضى،و به هر چه گذرد شاكر باشد،در دنيا نيز به راحت مى‌گذراند.نه او را بيم از سلطان و وزير،و نه اميد از شاه و امير.نه زحمت جمع مال،و نه تصديع حفظ آن.پادشاهى است به صورت گدا،و گدائى است در حقيقت پادشاه.

اگرت سلطنت فقر ببخشند اى دل كمترين ملك تو از ماه بود تا ماهى
خشت زير سر و بر تارك هفت اختر پاى دست قدرت نگر و منصب صاحب جاهى