معراج السعادة - النراقي، المولى احمد - الصفحة ٣٧٧ - معالجه غضب

بيچاره‌اش بسته است و يكسر ديگر به آنچه جمع كرده و اندوخته است-او را به جانب دنيا مى‌كشد.و چنگالهاى ملك الموت بر رگ و ريشه دل او فرو رفته و او را به جانب آخرت جذب مى‌كند.و در آن وقت اگر بسيار بر او سهل و آسان گذرد مانند كسى خواهد بود كه:پاره اعضاى او را از يكديگر جدا كنند.و اين اولين عذابى است كه بعد از رفتن از دنيا به اهل دنيا مى‌رسد.و آنچه در عقب آن مى‌آيد به شرح در نمى‌آيد.

قسم پنجم:كه«زهد خائفين»است،و آن زهدى است كه:سبب آن تشويش از عذاب آخرت و سخط پروردگار بوده باشد.

قسم ششم:«زهد راجين»است،و آن زهدى است كه:سبب آن اميد به ثواب پروردگار،و نعيم جنّت باشد.

قسم هفتم:و آن«زهد عارفين»و بالاترين اقسام زهد است،آن است كه:بجز قرب پروردگار،و لقاى او نطلبد.نه او را التفاتى به آلام و عذاب جهنم باشد تا خلاصى از آن را طلبد.و نه به لذات بهشت،تا وصول به آنها را جويد.بلكه همه همّت او مستغرق لقاى پروردگار باشد.همچنان كه در فقرات مناجات حضرت امير المؤمنين-عليه السّلام- به آن تصريح شده. [١]

از در خويش خدايا به بهشتم مفرست
كه سر كوى تو از كون و مكان ما را بس
و ظاهر،آن است كه:هر كه خدا را شناخت و لذت ملاقات او را يافت و دانست كه:

لذت تنعّم به حور و قصور و اشجار و انهار،با التذاذ به لقاى پروردگار در يك حال جمع نمى‌شود،ديگر غير از لقاى پروردگار،چيزى نخواهد.

بلكه همچنان كه بعضى گفته‌اند:بعد از درك لذت لقاء،ديگر وقعى از براى لذت حور و قصور،در دل باقى نمى‌ماند،زيرا كه:لذت نعيم بهشت در نزد لذت لقاى الهى، مثل لذت گرفتن گنجشكى است در پيش لذت تسخير تمام ممالك عالم،و استيلاى بر همه بنى آدم.

فايده
زاهد حقيقى و علائم او

چون حقيقت زهد و فضيلت آن را دانستى.اكنون نپندارى كه:هر كه ترك مال دنيا را نمود زاهد است،زيرا كه:ترك مال،و اظهار ضيق معاش،و خفت در اكل و لباس