برآمد، عبارات خواجه را در اشارات چنان ماهرانه تقرير مى‌كرده است كه شاگرد هوشمند مى‌فهميده است كه مناقشه محاكم «قطب رازى» وارد نيست. ولى ميرزاى جلوه شروع به تدريس فصوص و مفتاح الغيب كرد، به جاى تقرير مطالب عميق و گرانبهاى عرفانى به تصحيح نسخه‌هاى كتاب‌هاى عرفانى پرداخت، اعراب و بناى آن كتب را ظاهر نمود.

آقا محمد رضا در اصفهان مدرس رسمى بود، به واسطه جهاتى به تهران مسافرت كرد و قصد اقامت نمود و جماعتى را به فيض رسانيد.

آقا محمد رضا[١]در هوش و استعداد و ادراكات ذاتى بى‌نظير و در وارستگى و بى‌اعتنائى به شؤون دنيوى و مادى ثانى نداشته، آنى با عاملان ديوان و ظلمه كنار نرفته است. از شاگردان او نقل شده است كه كارش فقط تدريس و مطالعه و عبادت بوده است.

آقا محمد رضا در تهران شاگردان زيادى تربيت كرده است كه بعد از استاد به تدريس كتب عرفانى و فلسفى پرداختند.

يكى از كسانى كه از اصفهان به تهران مسافرت كرده و حوزه درس تشكيل داده است، مرحوم سيد الحكماء آقا ميرزا ابو الحسن جلوه (م- ١٣١٤ ه. ق) است.

جلوه در عقليات شاگرد آقا ميرزا حسن چينى و آقا ميرزا حسن نورى بود.

تخصص ميرزاى جلوه بيشتر در طبيعيات و رياضيات بوده است. بيشتر با كلمات بوعلى انس داشته است و شايد هم قادر به تدريس كتب ملا صدرا نبوده و چه بسا

[١]آقا محمد رضا مردى متمكن و صاحب ضياع و عقار بوده است. در مجاعه (١٢٨٨ ه. ق) همه دارايى خود را فروخت و به طلاب مستمند و فقير داد و به واسطه فروش املاك خويش عده‌اى را از مرگ حتمى نجات داد، ولى خودش فقير و بى‌بضاعت شد و بعد از سال مجاعه به تهران آمد و در مدرسه ميرزا شفيع معروف به مدرسه «صدر» به تدريس پرداخت.

در شرح حال وى نوشته‌اند فصوص الحكم را بعد از صدر قونوى- قدس سره- كسى بهتر از وى مباحثه ننموده است. بر آداب و نواميس شرع چنان محكم و استوار بود كه گويى سلمان عصر و ابوذر وقت است.