و آنچه كه كمال از براى وجود مطلق است در آن حقيقت بسيط بنحو اعلا و اتم موجود باشد و آنچه كه راجع بشرور و اعدام و ظلمات است از آن مرتفع بطوريكه صادق باشد كه در حق او گفته شود «علم كلّه و قدرة كلّه و إرادة كلّه» پس واجب الوجود بالذات آن موجودى را گوييم كه از جميع جهات عدمى و تمامى حيثيات امتناعى و كافه مفاهيم و ماهيات منزه باشد وجودش بالذات و للذات كه عبارة اخراى ازليت ذات و ضرورت ازلى و ملازم با طرد عدم و استغناى از غير در مرتبه ذات است بوده باشد. بعبارت ديگر مستقل و قائم بذات و جامع جميع صفات وجودى و متصف بكافه اسماى لطفى، قهرى، جلالى، جمالى و منشأ ظهور و بروز جميع ماهيات و مصدر كافه فعليات و مشهد همه حقايق وجوديه باشد.

آنچه از نعت جلال آيد و از وصف جمال‌

همه در روى نكوى تو مصوَّر بينم‌