چند نفر از حكماى نامدار را اسم برده است كه بعضى از آنها شاگرد آخوند نورى نبوده‌اند. از آقا ميرزا حسن نورى و آقا سيد رضى مازندرانى نيز اسم برده است. راجع به ملا محمد جعفر شارح مشاعر گويد: «مرحوم حاجى ملا جعفر لاهيجى كهنه استاد بود و پسرش حاج ميرزا كاظم با فقها پيوند نمود و دختر مرحوم حاجى كلباسى را گرفت، طريق باب فقاهت را پيمود، باب علم پدرش از اولادش مفتوح نشد» در اين كتاب از برخى ديگر از حكما اسم برده است، مثل آقا سيد يوسف اعمى و ملا حسن نائينى و آقا على اصغر همدانى و حاج ميرزا جعفر اصفهانى و آقا ميرزا ابو الحسن جلوه و آقا محمد رضا قمشه‌اى. راجع به آقا محمد رضا گويد: مدتى در اصفهان تدريس نموده از بقيه قدما همين يك نفر موجود است.

چه بسيار تصور شود كه بعد از فوت «ملا صدرا» بلافاصله فلسفه او در بين حوزه‌هاى تعليماتى آن زمان رواج پيدا كرد و مثل اين اعصار كتب او مورد توجه فضلا و دانشمندان بوده است، در حالتى كه چنين نيست و از سير در احوال و آراى حكما و دانشمندان بعد از صدر المتألهين يعنى بعد از (١٠٥٠ ه. ق) معلوم مى‌شود كه افكار ملا صدرا فقط در بين شاگردان خود غير از محقق لاهيجى صاحب شوارق تلقى به قبول شده است وليكن بين شاگردان ميرفندرسكى و طبقه بعد از شاگردان او مورد قبول واقع نشده است.

همانطورى كه قبلا بيان نموديم آقا حسين خوانسارى مدرس شفا كه از او به استاد البشر و استاد الكل فى الكل و محقق خوانسارى تعبير شده است، در اصفهان شفا و اشارات تدريس مى‌كرده است و در حواشى خود بر شفا گاهى از ملا صدرا اسم برده است و بر كلمات او مناقشه نموده است، و گاهى هم براى تأييد خود مطلب آخوند را از حواشى شفا نقل كرده است و صرفا تابع شيخ‌