شرح و تفسیر چهل خطبه نهج البلاغة - ایزدی، عباس - الصفحة ٢٠٩ - مسئوليت طرفداران حق

انسانى كه سر دو راهى است و زندگى او يا به بهشت منتهى مى‌شود و يا به جهنّم، چنين فردى نمى‌تواند راحت و بى‌خيال باشد و بگويد: بادا باد، هر چه شد، شد. و بايد خيلى حواس خود را جمع كند و از فرصت كمال استفاده را ببرد و از پرداختن به خود و مراقبت نفس غافل نشود و قبل از ديگران از خود نگهبانى كند.

حالا كه ختم اين جهان به بهشت يا جهنّم است، انسان بايد تمام توجّه خود را براى رسيدن به بهشت قرار دهد و تمام نيروى خود را به كار گيرد براى نجات از جهنم مانند كسى كه با موجود خطرناكى مواجه است و نهايت سعى خود را بكار مى‌گيرد تا به دام او نيفتد و لحظه‌اى از فكر آخرت غافل نباشد.

حضرت على عليه السلام به همين مناسبت در خطبۀ ٢٨ مى‌فرمايد: شما در روزگاران آرزو هستيد كه بعد از آن مرگ است و كسى كه در ايام آرزويش قبل از مرگ كوشش كند، عملش در آخرت به او نفع مى‌رساند و مرگ برايش ضررى ندارد و كسى كه در روزگاران آرزو قبل از رسيدن مرگ كوتاهى كند عملش زيانبار است و مرگش او را ضرر مى‌رساند. آگاه باشيد شما همانطور كه در حال رغبت و ميل تلاش مى‌كنيد در حالت ترس و وحشت هم كوشش كنيد و نااميد نباشيد. «اَلا و انّى لَم ارَ كالجنّةِ نامَ طالبُها و لا كالنّار نامَ هاربُها» (بيدار باشيد! به راستى من نديدم مثل بهشت را، كه مشتاق به آن خوابيده باشد و نديدم آتش را، كه فرار كننده از آن خوابيده باشد[١]).

مشتاق به بهشت و اولياء اللّه شب و روز نمى‌شناسد و پيوسته در عبادت و كار و تلاش براى خداست و شخص فرارىِ از آتش لحظه‌اى استراحت و خاطرجمعى ندارد و پيوسته از ترس آتش مواظب اعمال و رفتار و سخنان خود مى‌باشد.

والسلام عليكم و رحمة اللّه و بركاته

[١]. نهج البلاغه فيض الاسلام، خطبۀ ٢٨.