شرح و تفسیر چهل خطبه نهج البلاغة - ایزدی، عباس - الصفحة ١٦٤ - روايات نيت خير و شر

ثواب انجام آن را دارد و خداوند از روى لطف و كرمش به نيّت خير پاداش مى‌دهد و كسى كه كار خوب را از ديگران دوست بدارد و از آن خوشحال شود در ثواب با او شريك است.

مرحوم شيخ انصارى در كتاب القطع رسائل به مناسبتِ بحثِ تجرّى رواياتى را در زمينه نيّت و قصد اطاعت و معصيت و رضايت به فعل ديگران نقل مى‌كند كه يكى از آنها را ذكر مى‌كنيم.

على عليه السلام مى‌فرمايد: «الرّاضى بفعل قومٍ كالداخل فيه معهم، و على الدّاخل اِثمان اثمُ الرّضا واثمُ الدخول»[١]؛ (كسى كه به عمل جماعتى راضى است مانند كسانى است كه داخل آن عمل اند و بر وارد شوندۀ بر عملِ حرام دو گناه است، يكى گناهِ رضايت به آن عمل و ديگرى گناهِ ارتكاب آن.

نتيجه اين كه حضرت امير عليه السلام در جملۀ آخرِ اين خطبه مى‌فرمايد بعضى از كسانى كه موفق نشدند به جبهۀ جنگ حق عليه باطل در نبرد جمل حاضر شوند ولى محبت قلبى و علاقه شان با على عليه السلام بود و به عمل حضرت خوشحال و راضى بودند، در ثواب مجاهدان شريك اند.

بنابراين در اينجا حضرت يك ضابطه‌اى را بيان مى‌كند كه همين قدر كه فلانى مى‌گويد دوست داشتم برادر دينى من اينجا بود و نصرت خداوند را بر دشمن مشاهده مى‌كرد، حضرت مى‌فرمايد خاطرت جمع باشد حالا كه ما به جنگ آمده‌ايم و برادر دينى تو از جنگ و پيروزى ما خوشحال است و دلش اينجا است پس او هم اينجاست و نه تنها او بلكه بعد از اين زمان مردمى كه در اصلاب پدران و رَحِمِ مادرانِ خود هستند و به تدريج به دنيا مى‌آيند و داراى ايمان هستند و ايمان بواسطۀ آنها تقويت مى‌شود و اهل ولايت مى‌باشند و محبت ما را در دل دارند، آنها نيز در ثواب

[١]. رسائل، چاپ جامعۀ مدرّسين، ج ١، ص ١٣، به نقل از نهج البلاغه، كلمۀ قصار ١٥٤.