پس چون خميرمايۀ يهوديان زمان پيامبر صلى الله عليه و آله و سلم همان خمير مايۀ زمان موسى عليه السلام است كه قاتل انبيا بودند، جا دارد كه خداوند كشتن انبيا را به همۀ آنها نسبت دهد. هر چند هيچ پيامبرى را نكشتند مانند ناقۀ حضرت صالح عليه السلام كه وسيلۀ امتحان قوم صالح عليه السلام و معجزۀ الهى بود و دستور داشتند كسى به آن آسيبى نرساند، وقتى يك نفر از قوم ثمود آن را پى كرد و به هلاكت رسانيد، خداوند اين كار را به همۀ قوم حضرت صالح عليه السلام نسبت داد و عذاب خود را بر تمام آنها نازل فرمود.

در هفت مورد از قرآن كريم داستان ناقۀ حضرت صالح عليه السلام ذكر شده است. از جمله خداوند در سورۀ شعرا مى‌فرمايد: (فَعَقَرُوها فَأَصْبَحُوا نادِمِينَ * فَأَخَذَهُمُ اَلْعَذابُ‌)؛[٢]شتر را پى كردند (هلاك نمودند) سپس از عمل خود پشيمان شدند و عذاب الهى همۀ آنها را فرا گرفت.

در سورۀ هود مى‌فرمايد: (وَ أَخَذَ اَلَّذِينَ ظَلَمُوا اَلصَّيْحَةُ فَأَصْبَحُوا فِي دِيارِهِمْ جاثِمِينَ‌)؛[٣]و كسانى را كه از قوم ثمود ستم كردند صيحۀ آسمانى فرا گرفت و در خانه هايشان به رو افتادند و مردند.

در سورۀ شمس مى‌فرمايد: (فَكَذَّبُوهُ فَعَقَرُوها فَدَمْدَمَ عَلَيْهِمْ رَبُّهُمْ بِذَنْبِهِمْ فَسَوّاها * وَ لا يَخافُ عُقْباها)؛[٤]قوم صالح حضرت را تكذيب كردند و ناقه (شتر) را پى كردند (و به هلاكت رساندند) از اين جهت پروردگارشان آنها و (سرزمينشان) را به خاطر گناهشان در هم كوبيد و با خاك يكسان و صاف كرد و او هرگز از فرجام اين كار (مجازات ستمگران) بيم ندارد.

در اين آيات شريفه خداوند ظلم و ستم كسى را كه شتر را كشت به همه قوم ثمود نسبت داده و عذاب آسمانى را بر همۀ آنها نازل فرمود. زيرا بقيۀ مردم هم به عمل اين شخص راضى بودند. اميرالمؤمنين عليه السلام در اين باره مى‌فرمايد: «ايّها النّاس انّما يجمع النّاس الرّضا و السَّخَطُ و انّما عَقَرَ ناقةَ ثمودَ رجلٌ واحدٌ فعمّهم اللّه بالعذاب لمّا عمّوه بالرّضا فقال سبحانه

[١]. مجمع البيان، ج ١، ص ١٦١.

[٢]. شعراء (٢٦)، ١٥٧ و ١٥٨.

[٣]. هود (١١)، ٦٧.

[٤]. شمس (٩١)، ١٤ و ١٥.