شرح و تفسیر چهل خطبه نهج البلاغة - ایزدی، عباس - الصفحة ٤٤٨ - درس چهل و ششم خطب&#١٧٢٨ سى و ششم

بسم الله الرحمن الرحيم

درس چهل و ششم: خطبۀ سى و ششم

و مِن خطبة له عليه السلام فى تخويف اهل النّهروان:

«فَاَنا نَذيرُكُم اَنْ تُصبِحوا صَرعَى بِاَثناءِ هذَا النَّهرِ، و بِاَهضَامِ هذَاالغائِطِ، عَلَى غَيرِ بَيِّنَةٍ مِن رَبِّكُم و لا سُلطانٍ مُبينٍ مَعَكُم، قَد طَوَّحَت بِكُمُ الدّارُ، واحْتَبَلُكُم المِقدارُ، و قَد كُنتُ نَهَيْتُكُم عَن هذه الحكومةِ فَاَبَيْتُم عَلَىَّ اِباءَ الُمخالِفينَ المُنابَذينَ‌، حَتَّى صَرَفْتُ رأيى اِلى هَواكُم، و اَنتم مَعاشِرُ اَخِفّاءُ الهامِ‌، سفهاءُ الاَحلامِ و لَم آتِ - لا اَباً لَكُم - بُجراً، و لا اَرَدتُ لَكُم ضُرّاً» «فى تخويف اهل النّهروان»

(اين خطبه در مورد ترساندن اهل نهروان است)

نهروان اسم محلى است در كنار نهرى در راهى كه به كوفه نزديك است، در حدود چهار فرسخى بغداد، در سمت صحراى حروراء كه نام قريه‌اى است نزديك كوفه و اين كه خوارج نهروان را حروريه مى‌نامند، از اين جهت است كه اجتماعشان براى مخالفت با اميرالمؤمنين عليه السلام در آن صحرا بوده است و سبب جنگ حضرت با خوارج نهروان، آن است كه چون در جنگ صفّين به سركردگى معاويه و عمروعاص كارزار