شرح و تفسیر چهل خطبه نهج البلاغة - ایزدی، عباس - الصفحة ٢٨٥ - درس عبرت

گرفتن خيلى كم است).

از باب نمونه يك نفر تا كنون زنده بود و برو و بيا داشت ولى الان بايد او را ببرند قبرستان و تابوتش را مردم به دوش مى‌گيرند و ما او را بالاى دست مردم مى‌بينيم، آن وقت ذهن ما از اين صحنه عبور مى‌كند (عبرت از مادۀ عبور است) كه براى ما هم اين مردن و رفتن به قبرستان هست، اين مى‌شود درس عبرت كه بيشتر به فكر خود و تأمين آينده باشيم. خداوند در قرآن مى‌فرمايد: (وَ كَأَيِّنْ مِنْ آيَةٍ فِي اَلسَّماواتِ وَ اَلْأَرْضِ يَمُرُّونَ عَلَيْها وَ هُمْ عَنْها مُعْرِضُونَ‌)؛[١]چه بسيار اين مردمِ بى خرد، بر آيات و نشانه‌هاى قدرت و هدايت پروردگار در آسمانها و زمين مى‌گذرند، و از آنها روى مى‌گرداند و درس نمى‌گيرند.

حضرت امير عليه السلام در جملۀ بعد مى‌فرمايد:

«و زُجِرْتُم بِما فيهِ مُزدَجَرٌ» (شما منع شده‌ايد از آنچه در آن منع و انزجار است).

يعنى به عنوان اتمام حجّت شما را از چيزهايى ممنوع كرده‌اند و آنچه را بايد ترك كنيد برايتان توسط انبيا و اوليا و كتاب آسمانى بيان شده است. و بعد از آن عذرى در ارتكاب نداريد.

«وَ مَا يُبَلِّغُ عَنِ اللّهِ بعدَ رُسُلِ السّماء اِلاّ البشر» (و بعد از رسولان آسمانى (ملائكه) كسى جز بشر (انبيا) پيام الهى را به شما ابلاغ نمى‌كند).

مقصود حضرت از اين جمله اين است كه مى‌خواهد بفرمايد اى مردم! منتظر چه هستيد؟ آيا مى‌خواهيد جبرئيل مستقيماً خودش بر شما نازل شود؟ خداوند ملائكه و جبرئيل را كه رسولان آسمانى هستند، فقط براى انبيا مى‌فرستد ولى براى ما بايد مطالب و وحى خداوند، از طريق انبيا برسد و رسولان آسمانى به جز بر انبيا كه لياقت

[١]. يوسف (١٢)، ١٠٥.