شرح و تفسیر چهل خطبه نهج البلاغة - ایزدی، عباس - الصفحة ١٣ - اللّه و اسماء حسنى

بسم الله الرحمن الرحيم

درس سوم:

شهادتِ خالص به توحيد و آثار آن

«و اشهد ان لا اله الاّ اللّه وحده لا شريك له شهادة ممتحنا اخلاصها معتقداً مصاصها نتمسّك بها ابداً ما ابقانا و نَدَّخرها لاهاويل ما يلقانا فانّها عزيمة الايمان و فاتحة الاحسان و مرضاة الرحمن و مَدحَرَة الشيطان»؛ (گواهى مى‌دهم بر اينكه معبودى نيست به جز خدايى كه همه صفات كماليه در او جمع است و يگانه است و شريكى براى او نيست و شهادت من از روى اخلاص و درستى است كه اخلاصِ آن شهادت آزموده شده و خالصِ آن مورد اعتقاد واقع شده و هميشه تا وقتى خداوند ما را باقى بدارد به اين شهادت (گواهى به وحدانيت خدا) چنگ مى‌زنيم و اندوخته مى‌كنيم اين شهادت را براى هول و هراس‌ها و سختى‌هايى كه در آخرت به ما مى‌رسد. پس به تحقيق اين گواهى به وحدانيت خداى سبحان، تصميم قطعى و ارادۀ ناشى از ايمان است. و افتتاح كننده نيكى‌ها و خوبى‌ها و فيوضات الهيه و موجب رضايت و خشنودى خداى رحمان و دور كنندۀ شيطان رجيم مى‌باشد).

اللّه و اسماء حسنى

«اللّه» اسم است براى خداوند به اعتبار اينكه جامع جميع صفات كماليه است و «اِله» آن معبود بر حقى است كه عبادت مى‌شود و اين پرستش شايستۀ خداوند و مخصوص به اوست.

خداوند سبحان داراى اسماء گوناگونى است كه هر كدام بيانگر يكى از صفات و