شرح و تفسیر چهل خطبه نهج البلاغة - ایزدی، عباس - الصفحة ١٢ - حمد و سپاس برترين ذخيره

تعبير قرآن (يَوْمَ تُبْلَى اَلسَّرائِرُ)[١] است، همه چيزهايى كه در باطن بوده ظاهر مى‌شود و رازهاى درون فاش مى‌گردند. مثلاً اگر يك دروغ گفته باشيم و يا يك گمان بد درباره كسى برده باشيم نفسِ اين دروغ و يا سوءظن، موقتاً بوده و چه بسا از بين رفته است امّا آثار و ريشه و اساسش كه ما را وادار كرده اين كار را انجام بدهيم، در وجود ما هست و روز به روز نمو كرده و سبز مى‌شود. عكس آن هم نسبت به اعمال خير و حسنات، همينطور است. لذا اگر حمد و شكر الهى را به جاى آورديم و يا مثلاً خوش رفتار و خوش معاشرت بوديم و به هم نوعان خود خدمت كرديم اين اعمال خيرى كه انجام مى‌دهيم و زحمتى را كه موقتاً مى‌كشيم، ظاهرا از بين مى‌رود اما خمير مايه و آثار روحى و ريشه آن باقى مى‌ماند و رشد مى‌كند. پس حمد و ثناى الهى و ارتباط معنوى با خداى عالَم، به اين صورت كه ذكر شد، براى انسان ذخيره مى‌شود و محفوظ مى‌ماند و احتمال هم دارد به اين صورت باشد كه اعمالِ خوب و بد در صحيفه اعمال و جريدۀ افعال عنداللّه محفوظ مى‌ماند و روز حساب و كتاب بر انسان عرضه مى‌گردد و آدمى به جزا و پاداش اعمال بد و نيك خود خواهد رسيد.

و السلام عليكم و رحمة اللّه و بركاته

[١]. طارق (٨٦)، ٩.