مجموعه آثار ط-صدرا - مطهری، مرتضی - الصفحة ٥٣ - قرآن و مسأله ای از حیات

این آیه کریمه تحولات و تطورات جنین را روی نظامی معین ذکر میکند و همین تطورات را به عنوان تطورات خلقت و آفرینشهای پیدرپی یاد میکند. در سوره نوح میفرماید:

مالکم لا ترجون للّه و قارا، و قد خلقکم اطوارا [١].

چه میشود شما را که عظمت الهی را از یاد میبرید و حال آنکه اوست که شما را مرحله به مرحله آفرید.

در سوره زمر (آیه ٦) میفرماید:

یخلقکم فی بطون امّهاتکم خلقا من بعد خلق فی ظلمات ثلث.

شما را در شکمهای مادرانتان میآفریند، آفریدنی بعد از آفریدنی در میان سه تاریکی.

در سوره بقره میفرماید:

کیف تکفرون باللّه و کنتم امواتا فاحیاکم ثمّ یمیتکم ثمّ یحییکم ثمّ الیه ترجعون [٢].

چگونه به خدا کفر میورزید و حال آنکه اوست که شما را که بیجان و مرده بودید زنده کرد و بعد میمیراند و بعد زنده میکند و سپس به سوی او بازگشت میکنید.

در سوره حج میفرماید:

و هو الّذی احیاکم ثمّ یمیتکم ثمّ یحییکم [٣].

خداست که به شما زندگی داد، بعد هم شما را میمیراند و سپس زنده میکند.

آیات دیگر به این مضمون زیاد است. در همه آن آیات همین نظام جاری و مشهود را «نظام خلقت» میخواند؛ شکافته شدن دانه و هسته در زیر زمین و روییدن گیاهها و سبز شدن درختها در فصل بهار، همه اینها به عنوان خلق جدید و آفرینشهای پیدرپی الهی یاد شده و در هیچ جا دیده نمیشود که قرآن خلقت و اراده خداوند را در ایجاد حیات، منحصر بداند به انسان اول یا حیوان اوّلی که در روی زمین پیدا شده و