و چون عيوب و قبايح بدن خود را به واسطۀ لباس،از نظر خلق پوشاندى بياد آور عيوب باطن خود را كه به جز پروردگار تو ديگرى بر آنها مطّلع نيست.و آنها را به پشيمانى و حيا و شرمسارى بپوشان.و همۀ معايب خود را در پيش خود حاضر ساز.و دل خود را به زير بار خجالت در آور،در آن وقت برخيز و در حضور پروردگار عظيم بايست،چون بندۀ گناهكار به دفعاتى كه از آقاى خود گريخته باشد و با خجالت برگشته سر در پيش در حضور آقاى خود ايستاده باشد.

و چون در مصلاّى خود ايستادى به خاطر آور كه:تو در اين وقت در حضور پادشاه همۀ پادشاهان ايستاده‌اى و اراده راز گفتن با او و تضرّع در خدمت او و التماس رضا و خوشنودى او و نظر لطف و مرحمت او دارى.

و بهتر آن است كه:در صورت امكان،از براى محلّ نماز،مكان شريف اختيار نمايى مثل مساجد و روضات مطهّرۀ معصومين-عليهم السلام-،زيرا كه خداوند -عزّ شأنه-اين مواضع شريفه را محلّ استجابت دعا و موضع نزول فيض و رحمت خود قرار داده.پس با سكينه و وقار و خشوع و انكسار داخل آنها شو.

از حضرت امام صادق-عليه السّلام-مروى است،آن چه خلاصۀ آن اين است كه:

«چون بر در مسجد رسى بدان كه قصد پادشاه عظيمى نموده‌اى كه به جز پاكان،قدم بر بساط او نمى‌نهند.و به غير صدّيقين،اذن همنشينى او را نيافته‌اند.و هيبت پاگذاردن بر بساط خدمت او را از دست مده به درستى كه تو ارادۀ امر عظيمى در پيش دارى.و بدان كه:او قادر است بر هر چه خواهد از عدل و فضل.پس اگر با تو به فضل و رحمت خود مهربانى كند طاعتى از تو قبول مى‌كند و ثواب بسيار به تو عطا مى‌فرمايد.و اگر از تو مطالبۀ اخلاص كند طاعت بسيار تو را كم مى‌كند.و او هر چه خواهد مى‌كند و كسى را بر او دستى نيست.پس در حضور او اعتراف به عجز و تقصير و بيچارگى خود كن و رازهاى خود را بر او عرض كن اگر چه هيچ راز و آشكارى از او پنهان نيست.و دل خود را از هر چه تو را از خدا مشغول مى‌كند خالى ساز.و بعد از آن ببين كه:اسم تو از ديوان چه طايفه بيرون مى‌آيد.پس اگر شيرينى مناجات او را يافتى و به لذّت سخن گفتن با او رسيدى و از جام رحمت و كرامت او شربت عنايت نوشيدى و يافتى كه:او رو به تو آورده است پس در مهد امن و امان داخل شو.و اگر نيافتى بايست ايستادن مضطرّى كه چارۀ او از همه جا منقطع،و اميد او از هر چيز بريده شده و اجل او نزديك شده باشد.

و چون خداوند رءوف از دل تو بفهمد كه پناه به او آورده‌اى نظر رحمت و رأفت به تو مى‌افكند.و توفيق به تو كرامت مى‌فرمايد،زيرا كه او خداوند كريم است كه دوست دارد كرم كند به بندگان مضطرّ خود.پس چون رو به قبله ايستادى بدان كه:روى خود را