و مى‌فرمايد:« لاٰ تَقْرَبُوا الصَّلاٰةَ وَ أَنْتُمْ سُكٰارىٰ حَتّٰى تَعْلَمُوا مٰا تَقُولُونَ ».يعنى:«در حالت بيهوشى و مستى،نزديك نماز مشويد تا بفهميد چه مى‌گوييد». [١]

و رسيده است كه:«مراد،بيهوشى و مستى محبّت دنيا با هموم و غموم دنيايى است».

و از حضرت پيغمبر-صلّى اللّه عليه و آله-مروى است كه:«هر كه دو ركعت نماز كند كه در آن دو ركعت،چيزى از امور دنيا به خاطر خود نگذراند همۀ گناهان او آمرزيده شود». [٢]

و نيز مروى است كه:«نماز،اظهار مسكينى و فروتنى و زارى و پشيمانى و تهيدستى خود است در نزد پروردگار.و دست خود را در پيش پروردگار دراز مى‌كنى و مى‌گويى:«اللّهم»،پس هر كه نفهمد اين‌ها را نقصان كرده است». [٣]

و فرمود كه:«خدا نظر نمى‌افكند به نمازى كه آدمى دل خود را با بدن خود به نماز حاضر نكرده باشد». [٤]

و در اخبار داود-عليه السّلام-وارد است كه:داود عرض كرد:«پروردگارا!كدام كس را در خانه خود جا مى‌دهى؟و نماز كه را قبول مى‌كنى؟خطاب رسيد:كسى را در خانه خود ساكن مى‌كنم و نماز او را قبول مى‌كنم كه:فروتنى كند از براى عظمت من.و روز خود را شام كند به ياد من.و نفس خود را از خواهشهاى آن باز دارد.و به جهت من سير كند گرسنه‌اى را.و جاى دهد غريبى را.و رحم كند بلا رسيده‌اى را.چنين شخصى نور او در آسمان مى‌درخشد مانند خورشيد تابان.چون مرا بخواند در جواب او«لبيك»گويم.و چون از من سؤال كند عطا مى‌نمايم.و مثل او در ميان مردم مانند فردوس است در بهشت،كه هرگز نهرهاى آن خشك نمى‌گردد و ميوه‌هاى آن نمى‌پوسد». [٥]

و در اخبار موسى-عليه السّلام-وارد شده است كه:«اى موسى!چون مرا ياد كنى ياد كن و اعضاى تو مضطرب و لرزان باشد.و در وقت ياد من خاشع و با وقار و اطمينان باش.و چون مرا ياد كنى زبان خود را در عقب دل خود بدار،يعنى اوّل به دل ياد كن و بعد به زبان.و چون در حضور من بايستى بايست مانند بندۀ ذليل.و مناجات كن با من با دل ترسناك،و زبانى راستگو». [٦]

[١] نساء،(سورۀ ٤)،آيۀ ٤٣.

[٢] بحار الأنوار،ج ٨٤،ص ٢٤٩.

[٣] حقايق فيض(ره)،ص ٢٢١.و احياء العلوم،ج ١،ص ١٣٤.

[٤] حقايق فيض(ره)،ص ٢٢١.

[٥] محجة البيضاء،ج ١،ص ٣٥٣.و بحار الأنوار،ج ٦٩،ص ٣٩١،ح ٦٦.(با اندك تفاوتى).

[٦] محجة البيضاء،ج ١،ص ٣٧٢.