شعبه‌هاى ايمان است.آگاه باشيد كه هر كه دوست داشته باشد در راه خدا و دشمن داشته باشد در راه خدا و عطا و منع او در راه خدا باشد او از جمله بر گزيدگان خداست». [١]

و فرمود:«كسانى كه يكديگر را از براى خدا دوست دارند در روز قيامت بر زمينى باشند از زبرجد سبز در سايۀ عرش پروردگار،و رويهاى ايشان از خورشيد طالع سفيدتر و روشن‌تر خواهد بود.و آرزو خواهد برد به مكان و مرتبه ايشان هر ملك مقرّبى و پيغمبر مرسلى». [٢]

از حضرت سيّد الساجدين-عليه السّلام-مروى است كه:«چون خدا خلق اوّلين و آخرين را جمع نمايد منادى ندا كند كه:كجايند كسانى كه يكديگر را از براى خدا دوست داشتند؟پس طايفه‌اى برخيزند.خطاب رسد كه:برويد به بهشت بدون حساب.

ملائكه ايشان را ملاقات كنند و گويند:به كجا مى‌رويد؟گويند:به بهشت.گويند:شما چه جماعتيد؟ايشان گويند:ماييم كه از براى خدا يكديگر را دوست داشته‌ايم». [٣]

و از حضرت امام محمد باقر-عليه السّلام-مروى است كه:«چون خواهى بدانى كه در تو خيرى هست يا نه دل خود را نظر كن،اگر اهل عبادت و طاعت را دوست دارى و اهل معصيت را دشمن دارى،بدان كه تو از اهل خيرى و خدا تورا دوست دارد.و اگر بر عكس آنى،خدا تو را دشمن دارد و در تو خيرى نيست». [٤]

و فرمود:«اگر مردى مرد ديگرى را از براى خدا دوست دارد خدا ثواب محبّت را به او عطا مى‌فرمايد،اگر چه آن محبوب،در علم خدا از اهل جهنّم باشد.و اگر مردى ديگرى را از براى خدا دشمن داشته خدا ثواب بغض في اللّه را به او كرامت مى‌فرمايد، اگر چه آن شخص مبغوض،در علم خدا از اهل بهشت باشد». [٥]

و دوستى در راه خدا دو قسم مى‌شود:

اوّل آنكه:كسى ديگرى را دوست داشته باشد از براى امرى كه فايدۀ او در آخرت به اين محبّ عايد گردد.مثل اينكه:شاگرد،استاد را دوست دارد از براى اينكه او را تعليم مى‌كند و او را از حضيض جهل به اوج مرتبه علم مى‌رساند.يا استاد،شاگرد را محبّت داشته باشد به جهت اينكه منشأ ثواب معلّم مى‌شود.و امثال اين‌ها.

دوّم آنكه:او را دوست داشته باشد نه به جهت فايده اخرويّه كه از او به او عايد

[١] كافى،ج ٢،ص ١٢٥،ح ٣.

[٢] كافى،ج ٢،ص ١٢٦،ح ٧.

[٣] كافى،ج ٢،ص ١٢٦،ح ٨.

[٤] بحار الأنوار،ج ٦٩،ص ٢٤٧،ح ٢٢ و كافى،ج ٢،ص ١٢٦،ح ١١.

[٥] بحار الأنوار،ج ٦٩،ص ٢٤٨،ح ٢٣.و كافى،ج ٢،ص ١٢٧،ح ١٢.