معراج السعادة - النراقي، المولى احمد - الصفحة ٤٤٥ - فضيلت اجتناب از مال حرام

و اما ورع و تقوى به معنى اعم،ضد معصيت است.و به هر حال شبهه نيست در اينكه ورع و تقوى،اعظم بواعث نجات،و عمده چيزى است كه آدمى را به سعادات مى‌رساند.

از حضرت پيغمبر-صلّى اللّه عليه و آله-مروى است كه:«هر كه ملاقات كند خدا را در حالتى كه از اهل ورع باشد،خداى-تعالى-به او عطا مى‌فرمايد كل ثواب اسلام را». [١]

و در بعضى از كتب سماويّه وارد است كه:«حق-تعالى-فرمود كه:اما اهل ورع را من شرم مى‌كنم كه محاسبه ايشان را بكشم. [٢]

و از حضرت امام محمد باقر-عليه السّلام-مروى است كه:«نيست شيعه ما مگر كسى كه پرهيزكارى را شعار خود كند.و خدا را اطاعت كند.پس بپرهيزيد و عمل كنيد به جهت اميد آنچه در نزد خداست.نيست در ميان خدا و ميان كسى خويشى و قرابتى، دوست‌ترين بنده در نزد خدا پرهيزكارترين و مطيع‌ترين ايشان است». [٣]

و حضرت صادق-عليه السّلام-فرمود:«كسى نمى‌رسد به آنچه در نزد خداست، مگر به ورع». [٤]

و فرمود:«به درستى كه:خدا ضامن شده است از براى كسى كه بپرهيزد از معصيت او، اينكه او را از حالتى كه مكروه دارد نقل كند به آن حالى كه دوست دارد.و روزى او را برساند از جائى كه گمان نداشته باشد». [٥]

و فرمود:«عمل كم با تقوى،بهتر است از عمل بسيار بدون تقوى». [٦]

و نيز از آن حضرت مروى است كه:«خداى-تعالى-هيچ بنده‌اى را نقل نكرد از ذلّت معاصى به عزّت تقوى،مگر اينكه او را بى‌مال غنى گردانيد.و بى‌عشيره و قبيله عزيز كرد.و بى‌گشاده روئى به دلها نزديك گردانيد». [٧]

و از آنجا كه خوردن مال حرام،و احتراز نكردن از آن،باعث هلاكت،و وصول به سعادت،موقوف به تقوى و ورع بود و آدمى كه در دنيا هست محتاج به خوراك و پوشاك و مسكن و مأوى بود،اخبار بسيار در فضيلت تحصيل مال حلال وارد شده.

حتى اينكه حضرت رسول-صلّى اللّه عليه و آله-فرمود كه:«طلب حلال،واجب