و بعد از اين ديده بگشاى و نظر كن در طريقه رفتار پيغمبر آخر الزمان،كه واسطه وجود زمين و آسمان است.و زهد آن جناب را ملاحظه كن كه بعد از بعثت در مدتى كه آن سرور در دنيا بود هيچ صبحى او و اهلبيتش سير نشدند مگر آنكه در شام گرسنه بودند.و هيچ شامى سير نشدند مگر آنكه صبح آن گرسنه به سر بردند.و آن حضرت و اهلبيت او خرماى سير تناول نفرمودند مگر بعد از فتح خيبر.و خواب آن بزرگوار بر روى عبائى بود كه آن را دوتا كردى و بر آن خوابيدى.كه شبى آن را چهارتا كردند و حضرت بر آن خوابيد چون بيدار شد فرمود:مرا از بيدارى شب باز داشتيد.بارى عبا را برداريد و دو تا كنيد.

و بسى اتفاق افتاد كه آن برگزيده خدا جامه خود را بيرون كرده بود كه بشويد كه بلال اذان نماز مى‌گفت و حضرت جامه ديگر نداشت كه بپوشد و به نماز بيرون رود. [١]

و زهد زاهد على الاطلاق،و سرور زاهدان آفاق على بن ابى طالب-عليه السّلام-از آن مشهورتر كه محتاج بيان باشد.در نزد دوست و دشمن به صحت پيوسته كه آن حضرت هرگز از طعامى سير نخوردى.و ريزه‌هاى نان جوى كه خرد شده بودند مى‌خوردند.و نان و خورش نمى‌خوردند.و اگر مى‌خوردند منحصر بود به نمك يا سركه.و اگر از آن ترقّى مى‌نمودند قدرى شير مى‌خوردند.و آن حضرت را انبانى بود كه ريزه‌هاى نان جو-و به روايتى سبوس جو-در آن بود و آن را ميل مى‌فرمود.و گاه بود كه شبانه روزى به يك كف از همان سبوس كه به دهن مى‌ريختند اكتفا مى‌نمودند.و پيوسته جامه درشت كهنه پوشيدى،كه مشتمل بر پينه‌هاى بسيار مى‌بود.و گاهى جامه خود را به ليف خرما پينه مى‌نمود.و گاهى به پاره پوستى كهنه.و مكرر مى‌فرمود كه:على را با زينت دنيا چه كار است.و چگونه خود را راضى كنم به لذتى كه فانى است،و نعمتى كه غير باقى است؟ [٢]و همچنين زهد ائمه راشدين و اكابر صحابه و تابعين و غير ايشان از بزرگان دين و علماء صالحين در كتب احاديث و تواريخ مسطور است،و در السنه و افواه مذكور.حتى اينكه بعضى از ايشان بوده‌اند كه:پنجاه سال يا شصت سال كه مدت حيات ايشان بوده جامه خواب نيفكندند.و ديگى از براى ايشان بر سر آتش ننهادند.و فرش بر روى زمين نيفكندند.و اهل خانه خود را به ساختن طعامى امر نكردند.بلكه شبها را بر پا ايستادند.و

[١] جهت آگاهى از زهد انبياء و نبى اكرم-صلوات الله عليهم-رجوع شود به:بحار الأنوار،ج ٧٠،ص ٣٢١،ح ٣٨.

[٢] جهت اطلاع از زهد حضرت امير المؤمنين-عليه السّلام-رجوع شود به:بحار الأنوار،ج ٤٠،ص ٣١٨.