سوّم:«روزۀ خواصّ خواصّ»،و آن عبارت است از:آنچه مذكور شد با محافظت دل از اشتغال به افكار دنيويّه و اخلاق رذيله و نگاهداشتن آن از غير ياد خدا بالكلّيّه.و افطار اين روزه‌ها به ياد غير خدا و روز قيامت بودن است و حاصل اين روزه،رو گردانيدن از غير خداست،چنانكه فرمود:« قُلِ اللّٰهُ ثُمَّ ذَرْهُمْ ».يعنى:«بگو خدا و هر چه غير اوست واگذار». [١]

و اين روزه انبيا و صدّيقين و مقرّبين است.و ثمرۀ اين روزه،فوز به مشاهدۀ جمال لقاى الهى است.و رسيدن به چيزى كه هيچ چشمى نديده و هيچ گوشى نشنيده و به خاطر احدى خطور نكرده.

بدان كه:مقتضاى اخبار متواتره و تصريح جمعى از علماى طايفۀ شيعه است كه:هرگاه كسى خالص از براى خدا،ماه رمضان را روزه بدارد و در آن ماه،باطن را از اخلاق ذميمه پاك سازد،و اعضاى ظاهره خود را از معاصى نگاهدارد،و از حرام در خوراك و پوشاك و مسكن اجتناب نمايد،و بجز حلال،غذايى نخورد،و در خوردن حلال هم افراط نكند،بلكه به نحوى باشد كه:در هر وقت روز و شب الم گرسنگى را بيابد و في الجمله مواظبت نمايد بر نمازهاى نافله و بعضى از ادعيه و آدابى كه در اين ماه مبارك سنّت شده،مستحقّ مغفرت الهى و خلاص از عذاب اخروى مى‌گردد.

پس اگر اين شخص،از طايفۀ عوام باشد صفاى نفسى از براى او حاصل مى‌شود كه باعث استجابت دعاهاى او گردد.

و اگر از علما و اهل معرفت باشد،لشكر شيطان از حوالى قلب او كوچ مى‌كند و از براى او بعضى از اسرار ملكوتيّه روشن و منكشف مى‌گردد،و به خصوص در شب قدر، زيرا كه آن شبى است كه در آن،اسرار منكشف مى‌شود.و از مبدأ فيّاض،انوار بر دلهاى پاك افاضه مى‌شود.و مناط عمده در رسيدن به اين موهبت عظمى،كم‌خوردن است،به نحوى كه:الم گرسنگى را در آن وقت احساس كند.

مقصد ششم:بعضى از آداب حجّ

بدان كه:حجّ،اعظم اركان دين و عمده چيزهايى است كه آدمى را به حضرت ربّ العالمين نزديك مى‌سازد.و آن اهمّ تكليفات الهيّه و اصعب عبادات بدنيّه است.

تارك آن از خيل يهود و نصارى محسوب،و از بهشت برين محجوب است.و اخبار در فضيلت آن،و ذمّ تارك آن مشهور،و در كتب اخبار،مسطور است.و شرايط و

[١] انعام،(سورۀ ٦)،آيۀ ٩١.