معراج السعادة - النراقي، المولى احمد - الصفحة ٨٦٩ - بعضى از آداب و شرايط دعا

ششم آنكه:آواز خود را پست كند و ميان جهر و اخفات دعا گويد،نه چندان آهسته باشد و نه بسيار بلند.

مروى است كه:«چون مردمان به خدمت حضرت پيغمبر-صلّى اللّه عليه و آله- آمدند تا به نزديك مدينه رسيدند تكبير گفتند و صداى خود را به تكبير بلند كردند، حضرت فرمود:اى مردمان!آن كسى را كه مى‌خوانيد كر نيست و دور نيست بلكه در پيش گردنهاى شما است». [١]

هفتم آنكه:در دعا كردن،متوجّه سجع و قافيه نشود و سخن پردازى نكند،كه اين طريقه منافى خضوع و تضرّع است.

هشتم آنكه:تضرّع و زارى كند و با خضوع و خوف و خشيت و هيبت باشد.

در اخبار رسيده است كه:«چون خدا بنده را دوست دارد او را مبتلا مى‌سازد تا تضرّع و زارى او را بشنود». [٢]

نهم آنكه:جزم داشته باشد به اينكه دعاى او اجابت مى‌شود.و يقين داشته باشد كه ردّ نخواهد شد.

از حضرت امام جعفر صادق-عليه السّلام-مروى است كه:«چون دعا كنى بايد چنان گمان كنى كه حاجت تو بر در ايستاده است و داخل مى‌شود». [٣]

دهم اينكه:اصرار بر دعا كند و الحاح نمايد.و لا اقل سه مرتبه آن را تكرار كند.

يازدهم آنكه:قبل از دعا،ذكر خدا كند.و ثنا و ستايش او گويد.و تمجيد و تعظيم او كند.و صلوات بر پيغمبر و آل او فرستد.

دوازدهم آنكه:ابتدا اقرار به گناهكارى و عدم سزاوارى خود نمايد.

سيزدهم آنكه:توبه كند و از گناهان خود پشيمان شود.و اگر مظلمه بر گردن او باشد ادا كند،يا عزم به ادا كردن آن نمايد.و اگر متمكّن از اداى آن نباشد توفيق آن را از خدا طلبد.

چهاردهم آنكه:به تمام همّت خود رو به خدا آورد.و از هر چه غير اوست قطع اميد نمايد.

پانزدهم آنكه:لباس و مكان و غذاى او از حلال باشد.(و اين نيز از جمله شرايط عمده است).

شانزدهم آنكه:حاجت خود را«بخصوصه»نام برد.