معراج السعادة - النراقي، المولى احمد - الصفحة ٨٣ - اقسام عدالت

هر كسى را از جانب پروردگار حقى لازم است،و به اداى آن بشتابد.و در حديث «نبوى» [١]وارد است كه:از براى برادران مؤمن بر يكديگر سى حق است.كه آدمى برىء الذمه نمى‌شود مگر با بجا آوردن آنها،و يا آنكه از او عفو نمايد و از تقصير او در اداء حقّش در گذرد.

اول:اگر گناهى در حق او از برادر مؤمن سر زند،يا تقصيرى از او صادر شود از او بگذرد.

دوم:اگر غريب باشد دلدارى او كند و با او مهربانى نمايد.

سوم:چنانچه بر عيبى از او واقف باشد بپوشاند.

چهارم:اگر لغزشى از او به وجود آيد چشم از او بپوشاند.

پنجم:اگر عذر خواهى نمايد عذر او را بپذيرد.

ششم:اگر كسى غيبت برادر مؤمنى را كند او را منع نمايد.

هفتم:آنچه خير او را بداند به او برساند و پند و نصيحت از او باز نگيرد.

هشتم:دوستى او را محافظت كند و شرايط دوستى را به جا آورد.

نهم:حقوق او را منظور داشته باشد.

دهم:اگر مريض باشد او را عيادت كند.

يازدهم:به جنازه او حاضر شود.

دوازدهم:هر وقت او را بخواند اجابت كند.

سيزدهم:اگر هديه‌اى از براى او فرستد قبول كند.

چهاردهم:اگر با او نيكى كند مكافات كند.

پانزدهم:اگر نعمتى از او برسد شكر آن را به جا آورد.

شانزدهم:يارى او را نمايد.

هفدهم:ناموس و عرض او را در اهلش محافظت كند.

هيجدهم:حاجت او را بر آورد.

نوزدهم:آنچه از او سئوال نمايد رد ننمايد.

بيستم:اگر عطسه كند تحيت او نمايد.

بيست و يكم:گمشده او را راه نمائى كند.

بيست و دوم:سلام او را جواب گويد.

بيست و سوم:با او به گفتار نيك تكلم نمايد.

بيست و چهارم:نعمتهاى او را نيكو شمارد.