مروى است كه:«روزى آن حضرت بر طايفۀ انصار وارد شد پس فرمود:«آيا شما مؤمنانيد؟همه ساكت شدند.مردى گفت:بلى يا رسول اللّه.حضرت فرمود كه:چيست علامت ايمان شما؟گفتند كه:در حالت نعمت،شكر خدا را به جا مى‌آوريم و در هنگام بلا و مصيبت صبر پيشه مى‌سازيم.و آنچه قضاى پروردگار است به آن راضى هستيم.

حضرت فرمود:به خداى كعبه قسم كه مؤمنان هستيد». [٢]

و نيز از آن سرور مروى است كه:«هيچ بنده‌اى هرگز جرعه‌اى ننوشيد كه دوست‌تر باشد نزد خدا از جرعۀ غيط و غضبى كه آن را فرو برد و به حلم بدل نمايد.و جرعۀ مصيبتى كه به او برسد در آن صبر كند.و هيچ قطرۀ خونى بر زمين نريخت كه در نزد خدا دوست‌تر باشد از قطرۀ خونى كه در راه خدا ريخته شود.و قطرۀ اشكى كه در سياهى شب از چشم بنده بريزد.و در هنگامى كه در سجده باشد و به غير از خدا ديگرى او را نبيند.و هيچ بنده گامى برنداشت كه دوست‌تر باشد نزد خدا از گامى كه كسى براى نماز فريضه بردارد.و گامى كه به آن صله رحم به جا آورد». [٣]

و حضرت عيسى به حواريّين فرمود:«به درستى كه شما نمى‌رسيد به آنچه دوست داريد مگر به اينكه صبر كنيد بر آنچه آن را كراهت داريد». [٤]

و حضرت پيغمبر-صلّى اللّه عليه و آله-فرمود كه:«هيچ بندۀ مؤمنى نيست كه:

مصيبتى به او برسد پس بگويد همچنان كه خدا آن را فرموده است كه:

« اَلَّذِينَ إِذٰا أَصٰابَتْهُمْ مُصِيبَةٌ قٰالُوا إِنّٰا لِلّٰهِ وَ إِنّٰا إِلَيْهِ رٰاجِعُونَ . [٥] اللّهم أجرنى في مصيبتى و اعقبنى خيرا منها»مگر اينكه:خدا أجر مصيبت به او مى‌دهد.و بهتر از آنچه از او فوت شده عوض به او كرامت مى‌فرمايد». [٦]

و نيز از آن حضرت مروى است كه:«خداى-عزّ و جلّ-فرمود كه:هرگاه متوجّه سازم به بنده خود مصيبتى و بلايى در بدن او يا مال او يا فرزند او پس او صبر جميل نمايد،من از او شرم مى‌كنم كه در روز قيامت ترازويى به جهت او نصب بكنم،يا نامۀ عمل او را بگشايم». [٧]

[١] نهج البلاغه فيض الاسلام،حكمت ٧٩.

[٢] احياء العلوم،ج ٤،ص ٥٤.و محجة البيضاء،ج ٧،ص ١٠٧.

[٣] جامع السعادات،ج ٣،ص ٢٨٧.

[٤] محجة البيضاء،ج ٧،ص ١٠٨.و احياء العلوم،ج ٤،ص ٥٤.

[٥] بقره،(سورۀ ٢)،آيۀ ١٥٦.

[٦] جامع السعادات،ج ٣،ص ٢٨٨.

[٧] جامع السعادات،ج ٣،ص ٢٨٨.