معراج السعادة - النراقي، المولى احمد - الصفحة ٦٩١ - اسبابى كه گناه صغيره را كبيره مىكنند

فايده:اجتناب از گناهان كبيره،كفّاره گناهان صغيره

بدان كه:شريعت مقدّسه،گناه را دو قسم كرده است:كبيره و صغيره.و حكم فرموده است كه:اجتناب از گناهان كبيره،كفّاره گناهان صغيره است.

چنانچه خداى-تعالى-فرمود:« إِنْ تَجْتَنِبُوا كَبٰائِرَ مٰا تُنْهَوْنَ عَنْهُ نُكَفِّرْ عَنْكُمْ سَيِّئٰاتِكُمْ ».

يعنى:«اگر اجتناب كنيد از كبائر آنچه بر شما حرام شده است،آن را كفّاره ساير گناهان شما مى‌كنيم». [١]

و اجتناب از كبيره،در وقتى كفّاره صغيره مى‌شود كه به قدرت و اراده،آن را از براى خدا ترك كنى نه آنكه قدرت بر آن نداشته باشى.يا از راه ترس مردم يا حفظ آبرو و يا به جهت عدم شوق و رغبت،آن را نكنى چنين اجتنابى كفاره صغائر نمى‌شود.

و در تعيين گناهان كبيره ميان علما،خلاف بسيار است.بعضى آنها را هفت گفته‌اند.

و بعضى بيشتر.و از بعضى روايات هفتصد مستفاد مى‌شود.و ظاهر آن است كه:هر گناهى كه در قرآن مجيد وعده عذاب به آن شده كبيره است.و از جمله گناهان كبيره است:شرك به خدا و قتل مسلم عمدا و قذف زنان محصنه،يعنى نسبت زنا به زنان مسلمه كه مشهور به زنا نباشند دادن.مثل اينكه:كسى را ولد الزنا بگويى يا نسبت زنا به زن و خواهر كسى بدهى.و عقوق والدين و زنا و ظلم و حكم به غير حق و خوردن مال يتيم را به ظلم،و خوردن ربا و ترك نماز عمدا.و در بعضى احاديث،از گناهان كبيره شمرده‌اند:سحر را و قسم دروغ را و حبس زكوة و كتمان شهادت،و شرب خمر،و دزدى و قمار و كم فروشى و لواط و شهادت ناحق و اعانت ظالمين بر ظلم و دروغ و غنا كردن و شنيدن،و تكبّر و خيانت و حبس حقّ مردم بدون عذر شرعى.

اسبابى كه گناه صغيره را كبيره مى‌كنند

و مخفى نماند كه:هر گناه صغيره به سبب يكى از پنج چيز كبيره مى‌شود:

اوّل:اصرار بر آن كردن،يعنى مكرّر مرتكب آن شدن.

دوّم:حقير شمردن آن،زيرا هر گناهى را كه اندك شمارى نزد خدا عظيم مى‌شود.

و در حديث وارد است كه:«مؤمن هر گناهى را كه كرده آن را مانند كوهى مى‌بيند كه بر بالاى سر او باشد و ترسد كه بر او افتد.و منافق گناه را مثل مگسى بيند كه بر بينى او نشيند.پس آن را بپراند». [٢]