معراج السعادة - النراقي، المولى احمد - الصفحة ٦٨٤ - قبولى توبۀ داراى شرايط

ايشان قرار داده‌ام.تا نفس ايشان باقى است.آدم عرض كرد كه:اين قدر مرا كافى است». [١]

و حضرت امام جعفر صادق-عليه السّلام-فرمود كه:«مردى گناه مى‌كند و خدا به جهت آن گناه او را داخل بهشت مى‌كند.راوى مى‌گويد كه عرض كردم:به جهت گناه داخل بهشت مى‌شود؟فرمود:بلى گناه مى‌كند پس هميشه از آن گناه خود ترسناك است و نفس خود را دشمن دارد،به اين جهت خدا او را به بهشت مى‌برد». [٢]

و فرمود كه:«بندۀ مؤمن چون گناه كند هفت ساعت خدا او را مهلت مى‌دهد،اگر استغفار كرد چيزى بر او نوشته نمى‌شود.و اگر هفت ساعت گذشت و توبه و استغفار نكرد يك گناه بر او نوشته مى‌شود». [٣]

و نيز از آن حضرت مروى است كه:«هيچ مؤمنى نيست كه در شبانه روزى چهل گناه كبيره كند پس پشيمان شود و بگويد:«استغفر اللّه الذي لا اله الاّ هو الحى القيّوم بديع السّموات و الارض ذو الجلال و الاكرام و اسئله ان يصلّى على محمّد و آل محمّد و ان يتوب علىّ».مگر آنكه خداى-تعالى-آن گناهان را بيامرزد.پس فرمود كه هيچ خوفى نيست بر كسى كه شبانه روزى زياده از چهل گناه كبيره مرتكب شود». [٤]

و در اسرائيليّات وارد شده است كه:«جوانى بيست سال عبادت كرد بعد از آن عاصى شد و بيست سال معصيت خدا را نمود،روزى در آينه نظر كرد ديد علامت پيرى در موى او ظاهر شده آهى از دل بركشيد و گفت:خداوندا!بيست سال اطاعت تو كردم و بيست سال معصيت تو نمودم نمى‌دانم اگر بازگشت به سوى تو نمايم قبول مى‌كنى؟ناگاه شنيد كه قائلى مى‌گويد كه:تو ما را قبول كردى ما نيز تو را قبول كرديم.پس دست از ما برداشتى ما هم دست از تو برداشتيم.و عصيان ما را ورزيدى تو را مهلت داديم.و اگر باز به سوى ما آيى تو را قبول مى‌كنيم». [٥]

و بالجمله شكّى نيست كه اين درگاه،درگاه نااميدى نيست.و هر كه رو به آنجا آورد او را قبول مى‌كند.

هر كه در اين خانه شبى داد كرد خانه فرداى خود آباد كرد