معراج السعادة - النراقي، المولى احمد - الصفحة ٦٣٢ - مواضعى كه غيبت در آنها جايز است

فصل:فضيلت و شرافت اخلاص

بدان كه:اخلاص،مقامى است رفيع از مقامات مقربيّن،و منزلى است منيع از منازل راه دين.بلكه كبريت احمر و اكسير اعظم است.هر كه توفيق وصول به آن را يافت به مرتبه عظمى فايز گرديد.و هر كه مؤيّد بر تحصيل آن گرديد،به موهبت كبرى رسيد.

چگونه چنين نباشد،و حال آنكه آن،سبب تكليف بنى نوع انسان است.

چنان كه حقّ-سبحانه و تعالى-مى‌فرمايد:« وَ مٰا أُمِرُوا إِلاّٰ لِيَعْبُدُوا اللّٰهَ مُخْلِصِينَ لَهُ الدِّينَ »يعنى:«بندگان،مأمور به اوامر إلهيّه نگرديدند،مگر به آن جهت كه عبادت كنند خداى را در حالتى كه خالص كننده باشند،از براى او دين را». [١]

و لقاى پروردگار،كه غايت مقصود و منتهاى مطلوب است،به آن بسته است.

همچنان كه مى‌فرمايد:

« فَمَنْ كٰانَ يَرْجُوا لِقٰاءَ رَبِّهِ فَلْيَعْمَلْ عَمَلاً صٰالِحاً وَ لاٰ يُشْرِكْ بِعِبٰادَةِ رَبِّهِ أَحَداً »يعنى:«هر كه آرزوى ملاقات پروردگار خود داشته باشد».پس بايد عمل صالح به جا آورد.و در عبادت پروردگار خود،احدى را شريك نسازد». [٢]

و در بعضى از اخبار قدسيه وارد شده است كه:«اخلاص،سرّى است از اسرار من،به وديعت مى‌گذارم آن را در دل هر يك از بندگان خود،كه آن را دوست داشته باشم». [٣]

و از حضرت پيغمبر-صلّى اللّه عليه و آله-مروى است كه:«هيچ بنده‌اى نيست كه چهل روز عملى را به اخلاص از براى خدا به جا آورد،مگر اينكه چشمه‌هاى حكمت از دل او بر زبانش جارى مى‌گردد». [٤]

و فرمود كه:«عمل را از براى خدا خالص كن،تا اندك آن،ترا كفايت كند». [٥]

و از حضرت امير المؤمنين-عليه السّلام-مروى است كه:«چندان در قيد بسيارى عمل مباشيد.و در قيد آن باشيد كه به درجه قبول برسد». [٦]

آرى: