معراج السعادة - النراقي، المولى احمد - الصفحة ٥٥٩ - معنى و حقيقت غيبت

يا در صفات و افعال و اقوال او باشد مثل اينكه بگويى:بد خلق،يا بخيل،يا متكبّر،يا جبان،يا ريا كار،يا دروغ‌گو،يا دزد،يا ظالم،يا پرگو،يا پرخور،يا بى‌وقت به خانه مردم مى‌رود،و نحو اين‌ها است.

يا در چيزى باشد كه متعلق به او باشد از:لباس،يا خانه،يا مركب.چنانكه بگوئى:

جامه فلان كس چركين است.يا خانه او چون خانه يهودان است.يا عمامه او مثل گنبدى است،يا بقدر گردوئى است.يا كلاه او دراز است.يا مركب او«جلف» [١] است.و امثال اين‌ها.

و همچنين در ساير امورى كه منسوب به او باشد و به بدى ياد شود كه اگر آن را بشنود ناخوشش آيد.

همچنان كه حديث نبوى به آن دلالت مى‌كند،فرمود:«آيا مى‌دانيد كه غيبت چه چيز است؟عرض كردند:خدا و رسول او داناتر است.فرمود:آن است كه:ياد كنى برادر خود را به چيزى كه او را ناخوش آيد.شخصى عرض كرد كه:اگر آن صفت با او باشد باز بد است؟فرمود:اگر باشد غيبت است و الاّ بهتان است». [٢]

«و نام مردى در خدمت آن حضرت برده شد،شخصى عرض كرد كه:چه عاجز است.حضرت فرمود:غيبت رفيق خود را كردى». [٣]

و روزى اسم زنى مذكور شد عايشه گفت:كوتاه قد است.جناب رسول-صلّى اللّه عليه و آله-فرمود:او را غيبت كردى». [٤]

و زنى ديگر مذكور شد عايشه گفت:«آن دامن بلند است.حضرت فرمود:بيفكن از دهن خود،پس پاره گوشتى از دهن او افتاد». [٥]

روزى يكى از اصحاب به ديگرى گفت:«فلان شخص بسيار خواب است.حضرت فرمود:گوشت برادر خود را خوردى». [٦]

و آنچه در بعضى از احاديث وارد شده كه:پيغمبر-صلّى اللّه عليه و آله-يا بعضى از ائمّه-عليهم السّلام-مذمّت بعضى از اشخاص معيّنه را فرموده‌اند،يا از براى بيان احكام الهى بوده يا از طوايفى بوده‌اند كه غيبت آنها مستثنى است،چنانچه مذكور خواهد شد.